Είμαστε... μια ευχάριστη ατμόσφαιρα είμαστε...

23-02-2015
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Η Πανάθα τα κατάφερε τελικά εχθές. Εγώ και οι υπόλοιποι 4 Πειραιώτες-βάζελοι (έχουμε υποβάλει αίτηση στις σχετικές ανθρωπιστικές οργανώσεις για να καταχωρηθούμε ως προστατευόμενο, υπό εξαφάνιση είδος) είχαμε συναντηθεί μυστικά σε ένα μουχλιασμένο υπόγειο και πληροφορούμασταν για την εξέλιξη του αγώνα από ένα κακοφορμισμένο τρανζιστοράκι. Όταν μπήκε το αυτογκόλ του Μαζουακού έπρεπε να παραμείνουμε ψύχραιμοι και να πανηγυρίσουμε χαμηλόφωνα, για να μη μας πάρουν χαμπάρι οι διμοιρίες των Γαύρων που έκαναν περιπολία στη γειτονιά ψάχνοντας για αντιδραστικά στοιχεία που αντιμάχονταν το καθεστώς. Τέτοια αγωνιώδη συγκίνηση είχαμε να νιώσουμε από τότε που, συντονισμένοι στο BBC, μάθαμε ότι οι πατριωτικές δυνάμεις των Ελλήνων ανταρτών ανατίναξαν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου.

Φυσικά δεν προλάβαμε να το χαρούμε. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού είχε κάτσει στο εδώλιο εξαιτίας της συμπεριφοράς των καλόπαιδων της Θ13.

Μετά από 132 λέξεις (έτσι λέει το Word) καταλαβαίνω ότι πελαγοδρομώ χωρίς τον παραμικρό ειρμό στη σκέψη μου και προσπαθώ να γεμίσω γραμμές γράφοντας εύκολα ευφυολογήματα, οπότε ας μπω στο θέμα. Μια απορία τριβελίζει το μυαλό μου από χθες: Θα μπει και αυτή τη φορά το μαχαίρι στο κόκκαλο; Αναφέρομαι φυσικά στην αγαπημένη φράση-καραμέλα που ξεστομίζεται από καλοζωισμένα, σαρκώδη, θεσμικά χειλάκια μετά από ανάλογες «ντροπιαστικές για τον αθλητισμό μας βραδιές». Εγώ προτείνω να είμαστε λίγο πιο ήπιοι σε αυτήν την περίπτωση. Να δείξουμε μεγαλοψυχία. Όχι άλλη κρατική καταστολή. Το μαχαίρι έχει φτάσει τόσες φορές στο κόκκαλο που δε βγαίνει πια ούτε ένα πιάτο κρεατόσουπα.

pao

Εξάλλου, δεν είναι δικαιολογημένη η οργή των χούλιγκαν; Αυτό δεν είπε λίγο – πολύ ο Αλαφού; Αφού καταδίκασε τα επεισόδια (δεν είναι και κανένας χθεσινός στο επικοινωνιακό παιχνίδι) δήλωσε ότι οι ηθικοί αυτουργοί των όσων συνέβησαν είναι ο Μαρινάκης - επειδή παραμένει ατιμώρητος σε υποθέσεις διαφθοράς και ο προπονητής του ΟΣΦΠ, Περέιρα - επειδή έκανε μια χειρονομία στους οπαδούς του ΠΑΟ δείχνοντας τον φισφιρίκο του.

Ανέκαθεν έβρισκα προβληματική την ευκολία με την οποία χρησιμοποιείται ο όρος «ηθικός αυτουργός». Παρότι λεξιλογικά δόκιμος και νοηματικά ταιριαστός, συνηθίζουμε να τον μεταχειριζόμαστε με έναν ιδιαιτέρως ύπουλο τρόπο, μετατοπίζοντας τη βαρύτητα των ευθυνών εκεί που μας συμφέρει. Π.χ. Έστω ότι είσαι ο μέσος Έλληνας πολιτικός που θέλει να γλείψει το λαό αλλά ταυτόχρονα να εκφράσει και τις αντιθέσεις του με τις πρακτικές και το ιδεολογικό περιτύλιγμα της Χρυσής Αυγής. Τι κάνεις; Μα δεν είναι πασιφανές; Το έχουμε δει να γίνεται δεκάδες φορές. Παίζεις το χαρτί του «ηθικού αυτουργού». Μεταθέτεις την ευθύνη από τους πολίτες και λες ότι παραπλανήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης και του διεφθαρμένου πολιτικού και κομματικού συστήματος. Λες ότι δε φταίνε αυτοί, ότι ένιωθαν πνιγμένοι, ότι ήθελαν να περάσουν ένα αγνό μήνυμα ρήξης (και μετά πετάς κι ένα «μήνυμα ελήφθη» και είσαι κύριος). Ο συγκεκριμένος τύπος λογικών προτάσεων αποτελεί μια κλασική μορφή επιχειρηματολογίας που μπορεί να αποδίδει καλά σε σχολικά debate για το δυσοίωνο μέλλον των υγροβιότοπων του Αμαζονίου, αλλά δε θα έπρεπε να έχει θέση σε έναν σοβαρό, ενήλικο δημόσιο διάλογο.

Μπορεί και να έχεις 100% δίκιο. Σε έναν βαθμό το συμμερίζομαι. Είναι πιθανότατα αληθές ΚΑΙ το ότι πολλοί ψήφισαν Χ.Α. επειδή ένιωσαν (δικαίως) μπουχτισμένοι από την υπάρχουσα κατάσταση ΚΑΙ το ότι οι χουλιγκάνοι εισέβαλαν αγανακτισμένοι στο γήπεδο επειδή ο Περέιρα τους προσκάλεσε για μια πίπα γύρο. Αυτά όμως δεν αποτελούν δικαιολογία, όπως θέλουν πολλοί να τα παρουσιάζουν. Αποτελούν μερική εξήγηση. Η κοινωνία πρέπει να είναι διαμορφωμένη έτσι ώστε οι αντιδράσεις σε τέτοιου είδους προκλήσεις να μην ξεπερνούν -έστω- το «οφθαλμός αντί οφθαλμού». Αν ο προπονητής της αντίπαλης ομάδας σου κάνει νόημα να τσιμπήσεις τη γενετική του τριάδα κάνε μια αντίστοιχη χειρονομία, μην προσπαθήσεις όμως να μαγειρέψεις για δείπνο Αλβανο-Ελβετό φλαμπέ.

Παρότι σιχαίνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας, εύχομαι ώρες-ώρες να ισχύει μια εκ των δημοφιλέστερων που αφορούν τον αθλητισμό -  οι υποστηρικτές της οποίας διατείνονται πως όσοι επιδίδονται σε πράξεις οπαδικής & γηπεδικής βίας είναι «βαλτοί» και πληρωμένοι από τον πρόεδρο της εκάστοτε ομάδας. Δε θα ήταν λιγότερο κατακριτέο αλλά σίγουρα θα έβγαζε περισσότερο νόημα. Το να τα παίρνουν από τους μεγαλοπαράγοντες για να δημιουργούν «καυτή ατμόσφαιρα» που θα λιώσει το ηθικό των αντιπάλων είναι προφανέστατα εγκληματικό αλλά υποδηλώνει κι ένα «λογικό» κίνητρο. Το να ενεργούν όμως ως μασκοφόροι υπερασπιστές της προσβληθείσας τιμής της Πανάθας/Θρύλου/Παοκ-κι-ας-μη-γαμησω-ποτε κλπ. είναι απείρως πιο τρομακτικό.

Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει το κλισέ ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν αγαπούν πραγματικά την ομάδα τους. Δυστυχώς δεν έχει εφευρεθεί αγαπόμετρο για να μπορέσουμε να το διευθετήσουμε. Αυτό που νιώθουν πάντως, ό,τι κι αν είναι, μοιάζει με κάποιο είδος διεστραμμένου πάθους, μιας άνευ όρων πώρωσης. Μάλλον εντέλει εκεί εντοπίζεται το βασικό πρόβλημα. Στο ότι έχουν επιλέξει(;) να αναδείξουν την Ομάδα ως τον πιο ιερό και αδιαπραγμάτευτο παράγοντα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή τους. Όταν μια ασχολία που προορίζεται για αποκλειστικά ψυχαγωγικούς σκοπούς καταλαμβάνει ένα αφύσικα μεγάλο χρονικό κομμάτι της καθημερινότητάς μας, ίσως να πρέπει να αναθεωρήσουμε την κοσμοθεωρία μας… Αν βέβαια κάποιος βλέπει φανατικά ταινίες από το πρωί μέχρι το βράδυ και διαφωνήσει με έναν έτερο σινεφίλ για το σκηνοθετικό εκτόπισμα του Κρόνενμπεργκ, δύσκολα μπορώ να φανταστώ τον διαπληκτισμό τους να καταλήγει σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών με σιδερολοστούς. Υποθέτω ότι μόλις αυτοαναιρέθηκα.