Εδώ είναι Πειραιάς, φλωράκια

17-11-2014
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Το γεγονός ότι είμαι Πειραιώτης και βάζελος αποτελεί ήδη μια ισχυρή ένδειξη για το ότι αποτελώ ντροπή για την πόλη μου. Μια πόλη που μέσα στην απέραντη σοφία της εξέλεξε πριν λίγους μήνες για δήμαρχο το Μώραλη. Ας μην παρασύρομαι όμως. Απόψε θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια σύντομη ιστορία που παρά τον απολαυστικό της σουρεαλισμό είναι 100% αληθινή και βαθιά Πειραιώτικη.

Ήταν ένα βράδυ του Ιουλίου, 20 χρόνια πίσω. Βρισκόμουν σε μια πλατεία κοντά στο σπίτι μου. Όλη η περιοχή μύριζε τεστοστερόνη, όπως ήταν φυσιολογικό άλλωστε. Στον Πειραιά (τον Περαία για να γίνω πιο ακριβής και γραφικός ταυτόχρονα) αυτό συμβαίνει. Ακόμα και οι Πειραιώτισσες μυρίζουν τεστοστερόνη. Και είναι αντράκια.

Χάθηκα. Πίσω στην πλατεία. Εγώ, 6 ετών, να απολαμβάνω αμέριμνος το χωνάκι μου φορώντας ένα αποκαλυπτικό σορτσάκι, βγαλμένος απευθείας από υγρό όνειρο παιδόφιλου. Στο κέντρο της πλατείας μάλωναν δύο δεκαπεντάχρονα. Ο ένας ήταν Αλβανός. Το κατάλαβα γιατί το μαλλί-φράχτης του έγερνε ελαφρώς προς τα πίσω, σε αντίθεση με αυτό του Πειραιώτη teenager που ήταν υπερήφανα κοκαλωμένο μετά το αριστοτεχνικό άδειασμα μισού spray-can της Wella. Το κλίμα ήταν ξεκαρδιστικά βαρυσήμαντο, με την απουσία μιας μπάλας χνουδόσκονης που κυλάει στο background να αποτελεί αδικαιολόγητη παράλειψη από το σπαγγέτι-γουέστερν που είχε στηθεί.

kagouras
Ανακριβής απεικόνιση του Πειραιώτη εφήβου της ιστορίας

Το αλβανάκι έβαλε τα δάχτυλά του στο στόμα και σφύριξε συνθηματικά. Και τότε το είδα: Από τα κιγκλιδώματα άρχισαν να σκαρφαλώνουν και να μπαίνουν στην πλατεία πέντε συμπατριώτες του με την πρόθεση να ενισχύσουν το φίλο τους στην επερχόμενη μάχη. Φυσικά η πλατεία ήταν σχεδόν από παντού ανοιχτή αλλά, όπως θα ήταν αναγκασμένος να ομολογήσει ο οποιοσδήποτε, η συγκεκριμένη είσοδος ήταν μακράν πιο cool. Τα έξι πρωτοπαλίκαρα του Ενβέρ Χότζα είχαν κυκλώσει το νεαρό Πειραιώτη.

Αποσβολωμένος παρατηρούσα και αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσε να αλλάξει η τροπή που είχε πάρει η υπόθεση. Ξαφνικά, μια κραυγή, προερχόμενη από άγνωστη κατεύθυνση, έσκισε τον αέρα: «ΑΛΒΑΝΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ».

Απορία στους περαστικούς, έκπληξη και πανικός στο καστ της ταινίας του Ταραντίνο. Αυτός που έπρεπε όμως να λάβει το μήνυμα, το είχε λάβει. Loud and Clear. Ο Θανάσης. Ο τεράστιος Θανάσαρος ο ψητοπώλης (sic) που βγήκε απ' το μαγαζί του ανέκφραστα αγέρωχος, με τα καλογυαλισμένα του σκαρπίνια, το τζην-καμπάνα και το γνωστό του ύφος "βαριέμαι και που αναπνέω".

Όλη η ιστορία όμως καταλήγει σε αυτό το σημείο: Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΕ ΒΓΗΚΕ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΧΕΡΙΑ. Καθώς βάδιζε αργά και απειλητικά -όπως κάθε serial killer που σέβεται την κινηματογραφική του υπόσταση- το πήραμε όλοι χαμπάρι. Ο Θανάσης κρατούσε σφιχτά στα χέρια του μία από τις σούβλες του μαγαζιού του! Και περπατούσε. Χαλαρά. Προς την πλατεία. Αρκούσαν λίγα δευτερόλεπτα για να τελειώσει το παραμύθι. Τα αλβανόπουλα διασπάστηκαν και την έκαναν τρέχοντας – αυτή τη φορά χωρίς περιττά εφέ σκαρφαλωμάτων. Αυτό ήταν. Ο κόσμος έφυγε, το παρ’ ολίγον θύμα εξαφανίστηκε και ο Θανάσης ξαναμπήκε στο σουβλατζίδικο για να συνεχίσει να παίρνει παραγγελίες, σαν να μη συνέβη τίποτα.

souvlatzis
Ανακριβής απεικόνιση του Θανάση

Κι εγώ να σκέφτομαι μέχρι και σήμερα το Αλμοδοβαρικό σκηνικό: Μέσα σε μια απόλυτα καρακιτσοκαγκούρικη ατμόσφαιρα να βγαίνει ο τοπικός γυροτυλίχτρας και να υπερασπίζεται την ελληνική ακεραιότητα και εθνική μας ανεξαρτησία κραδαίνοντας μία actual γαμημένη σούβλα! Πόσο τον τιμάει που βγήκε στη μάχη με το εργαλείο της δουλειάς του; Και πόσο ελληνοπειραιώτικα ταιριαστό; Η μόνη μου στενοχώρια είναι ότι με το πέρασμα των χρόνων έχω ξεχάσει αυτήν που τώρα πλέον θεωρώ τη βασικότερη λεπτομέρεια: Η σούβλα ήταν καθαρή; Γιατί το μόνο πράγμα που θα απογείωνε την ιστορία ακόμα περισσότερο στη σφαίρα του επικού θα ήταν αν η σούβλα είχε πάνω της υπολείμματα από κοκορέτσι και αντεράκια. Πόσο, μα πόσο θα γάμαγε.

Υ.Γ. Αγαπάμε τον Πειραιά παρά τις γραφικότητές του. Εδώ γεννηθήκαμε, εδώ μεγαλώσαμε. Είναι αναπόφευκτο. Επίσης, ομολογώ ότι μέχρι και σήμερα το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα σουβλάκια του Θανάση.