Μήπως να σταματήσουμε να προσαρμόζουμε τα δεδομένα στην άποψή μας;

11-12-2014
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Αν τα σχόλια και τα άρθρα που έχω διαβάσει τις 20 τελευταίες μέρες, πραγματικά αντιπροσωπεύουν τις απόψεις αυτών που τα έγραψαν, τότε θα πρέπει να συμπεράνω ότι έχει γεμίσει ο τόπος Βρασίδες. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Ούτε ένας, μα ούτε ένας δεν έχει επιδείξει τη στοιχειώδη ικανότητα να κοιτάξει τα δεδομένα, απλά και λιτά. Έχει πάρει ο καθένας δογματικά την πλευρά που θέλει ή πρέπει να εκφράσει και έχει επιμείνει με αξιοθαύμαστη συνέπεια. Και έχεις και ποικιλία να διαλέξεις, την αριστερή εκδοχή άνευ λογικής, την ακροαριστερή εκδοχή άνευ λογικής, τη δεξιά εκδοχή άνευ λογικής, την ακροδεξιά εκδοχή άνευ λογικής και φυσικά την φραπεδονεοελληναράδικη εκδοχή. Η τελευταία δεν χρειάζεται το «άνευ λογικής». Θα ήταν πλεονασμός.

«Επαναστάτης με δεξιά τσέπη»
Σωστά, βλέπεις, η επαναστατικότητα είναι προνόμιο μόνο όσων έχουν διψήφιο νούμερο εσόδων στο ετήσιο εκκαθαριστικό.
«Έλα μωρέ τώρα με το παιδαρέλι το μαμόθρεφτο»
Επίσης σωστό, είναι γνωστό άλλωστε ότι για να δύνασαι να έχεις (πολιτική) άποψη πρέπει αν είσαι : α) πάνω από 50, β) τακτικός θαμώνας συνοικιακού καφενείου και γ) λάτρης του ελληνικού (τούρκικου;) καφέ. Και φυσικά όλες σου τις απόψεις πρέπει να τις ξεκινάς με τη φράση «Έλα μωρέ τώρα με το...»
«Το κωλόπαιδο/κομμούνι/μαλακιστήρι/μαλακισμένο»
Αχ, η ελκυστικά ανεξάντλητη πηγή χαρακτηρισμών για οποιονδήποτε έχει τολμήσει να πατήσει πόδι στην περιοχή των Εξαρχείων. Στερεοτυπικά αξιοζήλευτη.
«Όργανο του παρακράτους για να περαστούν τα νέα(;) μέτρα»
Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!
«Ο Τσε/Μπακούνιν/Κολοκοτρώνης/Λεωνίδας/Μαρξ/Λένιν/Βελουχιώτης της εποχής μας»
Είναι σχεδόν τρομακτικό το ότι έχω δει περισσότερο από 3 από τους παραπάνω χαρακτηρισμούς από ίδιο άτομο. Και που φυσικά αναγάγουν σε σύγχρονο ιδεολογικό πρότυπο το Ρωμανό.
«Παραβιάζουν τα δικαιώματά του» - «Να επέμβει το Υπουργείο Υγείας για να μείνει στη ζωή»
Αφού το έχω δει και αυτό, σηκώνω τα χέρια ψηλά. Η ίδια τάση η οποία έτρεξε να διαμαρτυρηθεί επειδή ο Εισαγγελέας διέταξε αναγκαστική σίτιση, ήταν και η ίδια τάση η οποία έκανε «έκκληση στο Υπουργείο Υγείας να παρέμβει για να κρατηθεί ο Ρωμανός στη ζωή». Οκ, πάρτε μια απόφαση επιτέλους.

hypocricy

Αυτά είναι χοντρικά τα fortune-cookies που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό. Για το καλύτερο όμως θα αφιερώσω ξεχωριστή παράγραφο. «Η κυβέρνηση που το παίζει μάγκας στο Ρωμανό και κάνει το γατάκι στην Τρόικα και εξαντλεί την αυστηρότητά της στο Ρωμανό των 180.000 ενώ δεν έχει τον ίδιο θυμό για τους Λαυρεντιάδηδες/Τσουκάτους/Βωβούς των κλεμμένων εκατομμυρίων κλπ». Βασικά, εδώ δεν χρειάζεται απλά ξεχωριστή παράγραφος, αλλά ξεχωριστό site, αλλά anyway. To κλασικό λογικό σφάλμα που κάνουν πολλοί σε καταστάσεις δύο μέτρων και δύο σταθμών. Προκειμένου να υπερασπιστούν την περίπτωση Α φέρνουν ως παράδειγμα περιπτώσεις Β και Γ που είτε δεν συγκρίνονται, (τρόικα-ρωμανός) είτε καταλήγουν να υπερασπίζονται την επικράτηση της μη-νομιμότητας των προηγούμενων περιπτώσεων και για την τρέχουσα περίπτωση (να μην ισχύσουν εδώ όσα δεν ίσχυσαν εκεί).

Τα νομικά δεδομένα

Ο Ρωμανός εκτίει ποινή για ληστεία σε τράπεζα. Έχει δικαίωμα να ζητήσει άδεια, αλλά παράλληλα τα αρμόδια όργανα δεν είναι υποχρεωμένα να δεχτούν. Είναι επίσης υπόδικος για κατηγορία κακουργηματικού χαρακτήρα (δηλαδή, ενδεχόμενη καταδίκη επιφέρει κάθειρξη ανώτερη των 5 ετών) για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Το οποίο σημαίνει ότι πέρα από την έγκριση των αρμοδίων οργάνων, θα πρέπει να υπάρχει και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που έχει διατάξει την κράτηση. Τέλος, σε ό,τι αφορά το βραχιολάκι, ίσχυε ότι για να ενταχθεί κάποιος κατάδικος σε αυτό το πρόγραμμα, θα πρέπει να έχει εκτίσει τουλάχιστον το 1/5 της ποινής του. Αυτό ήταν που άλλαξε χθες με την τροπολογία ειδικά για τις εκπαιδευτικές άδειες.

Τα ιδεολογικά δεδομένα

Πρέπει να είμαι ο μόνος, ή ένας από τους λίγους τουλάχιστον, που δεν παρέκαμψαν κομμάτια από τις επιστολές του για να να υποστηρίξουν την όποια άποψη απέκτησαν επί του θέματος αντανακλαστικά. Όλοι οι ψευτοεπαναστάτες σκίζονται για την ελευθερία του Ρωμανού τη στιγμή που : 1) ο ίδιος έχει γράψει ότι ουσιαστικά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να εκβιάσει τον παρόν σύστημα και να εκμεταλλευτεί τις όποιες τρύπες έχει προκειμένου να μειώσει το χρόνο που θα είναι εντός φυλακής και 2) ο ίδιος έχει στείλει στα τσακίδια «όλους τους «αγωνιστές» των σαλονιών, τους επαγγελματίες ανθρωπιστές, τις «ευαίσθητες» προσωπικότητες της διανόησης και του πνεύματος».

Και για να καταλήξουμε επιτέλους κάπου. Δικαιούται να ζητήσει άδεια; Ναι. Θέλω να πάρει άδεια; Ναι. Πρέπει να πάρει άδεια; Όχι. Ο λόγος είναι ότι έχει δώσει αρκετές αφορμές να υπάρχει δικαιολογημένη ανησυχία για τέλεση νέων εγκλημάτων, αλλά κυρίως επειδή ευθαρσώς δηλώνει ότι απλά εκμεταλλεύεται το σύστημα που ο ίδιος θέλει να ρίξει. Προσέξτε, όχι απλά την κυβέρνηση, αλλά όλο το σύστημα. Εγώ πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν σε διάλογο μαζί του, διότι ακόμα και αν διαφωνώ σε πολλά, μία συζήτηση μαζί του θα παρείχε μεγαλύτερη εγκεφαλική έξαψη από ότι με κάθε εμετικό ανιστόρητο πιτσιρίκο.

Όλο αυτό το παιχνίδι όμως παίχτηκε επειδή ξεκίνησε απεργία πείνας. Εκείνος το ήξερε, για αυτό και το έκανε. Οι υπόλοιποι κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν. Οι υπόλοιποι συμπεριφέρονται λες και κάποιος του την επέβαλε. Και σκίζονται να «σωθεί το παιδί», ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος έχει αποδείξει ότι είχε πλήρη συνείδηση των πράξεών του, των επιλογών του και των αποφάσεών του. Κάποιοι όμως κατά βάθος και ενδόμυχα, χαλάστηκαν που βρέθηκε κάποιου τύπου λύση. Διότι, στην πραγματικότητα, δεν ήθελαν να δικαιωθούν τα αιτήματα του Ρωμανού, αλλά να πεθάνει. Έτσι θα μπορούσαν να τον αναγάγουν πλήρως σε μάρτυρα και να συνεχίζουν να εκφράζουν τη σιχαμένου τύπου αντισυστημικότητά τους. Είναι οι ίδιοι που δεν θέλουν να φτιάξει ποτέ τίποτα. Γιατί αλλιώς με τι θα γκρινιάζουν και για τι θα διαμαρτύρονται;

Αντί υστερόγραφου, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Πριν μερικές εβδομάδες είχα ποστάρει ένα σχόλιο πολιτικού περιεχομένου στη σελίδα μας στο facebook. Τότε ανακάλυψα πόσο πραγματικά διαρκεί το κβαντοδευτερόλεπτο. Το κβαντοδευτερόλεπτο είναι ο χρόνος που απαιτείται από τη στιγμή θα πραγματοποιηθεί πολιτικό σχόλιο μέχρι τη στιγμή που θα πεταχτεί κάποιος να απαντήσει κάτι του στυλ «μην ασχολείστε με την πολιτική». Η απολιτίκ φάση με αηδιάζει περισσότερο και από το Salo. Κυρίως επειδή οι εκφραστές της, την έχουν δει ανώτεροι και μπερδεύουν την πολιτικοποίηση με την κομματοποίηση μέσα στο ημιμαθές μυαλό τους. Και η πολιτική είναι κομμάτι της κοινωνίας.