Η μέρα που η πολιτική ορθότητα αποτρελάθηκε

19-11-2014
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Στις 12 Νοεμβρίου προσγειώσαμε έναν πύραυλο πάνω σε έναν κομήτη. Ένα πουκάμισο και δύο ημέρες μετά, αυτό δεν είχε πλέον σημασία. Κατά τη ζωντανή σύνδεση με την επιστημονική ομάδα, ένας από τους επιστήμονες, ο Matt Taylor, φόραγε ένα πουκάμισο το οποίο θεωρήθηκε σεξιστικό και στη συνέχεια έγινε της κολάσεως στο twitter. Το αποτέλεσμα ήταν δύο ημέρες μετά, ο Matt Taylor να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη συγκρατώντας τα δάκρυά του.Το παρακάτω άρθρο είναι του Tim Stanley στο telegraph.co.uk σχετικά με το περιστατικό αυτό.

Είναι επίσημο! Η πολιτική ορθότητα αποτρελάθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2014. Αυτό συνέβη όταν ο Δρ. Matt Taylor, ο άνθρωπος που βοήθησε να βάλουμε έναν πύραυλο πάνω σε έναν κομήτη, κατέπνιξε κάποια δάκρυα καθώς ζητούσε συγγνώμη επειδή είχε φορέσει ένα ρισκαδόρικο πουκάμισο. Και κάπως έτσι ο παραλογισμός «έκλεψε» μια ιστορική στιγμή. Όσο κάποιοι από εμάς παρακολουθούσαν την προσγείωση του Philae στον κομήτη 67P με θαυμασμό, κάποιοι άλλοι προφανώς έκριναν πιο σημαντικό το τι φορούσαν οι επιστήμονες. Σχεδόν σαν να υποφέρουν από κάποιο οφθαλμολογικό πρόβλημα που καθιστά αδύνατον να αναγνωρίσουν το ξύλο κοιτώντας τα δέντρα. Αν και, για να είμαι δίκαιος, τα δέντρα μπορεί να είναι φαλλικά με προσβλητικό τρόπο.

Η αρθρογράφος Rose Eveleth από το theatlantic : «Όχι όχι οι γυναίκες είναι σίίίίίίίίίγουρα ευπρόσδεκτες στην κοινότητά μας, απλά ρωτήστε τον τύπο με αυτό το πουκάμισο». Η αστροφυσικός Katie Mack : «Δεν με νοιάζει τι φοράνε οι επιστήμονες. Αλλά ένα πουκάμισο με γυναίκες με εσώρουχα δεν είναι κατάλληλο για μια εκπομπή αν νοιάζεσαι για τις γυναίκες στον επιστημονικό χώρο». Ο blogger από τη Νέα Υόρκη James DiGioia : «Η τεχνολογία προοδεύει ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία παραμένει αποφασισμένα οπισθοδρομική».

Να σας υπενθυμίσω ότι ο κ. DiGioia γράφει για ένα πουκάμισο. Όχι για τίποτα γάμους διά της βίας σε αγροτικές περιοχές του Πακιστάν, αλλά για ένα τύπο που φόρεσε ένα κακόγουστο πουκάμισο με κάτι κυρίες που πυροβολάνε. Και όσο αυτό το πουκάμισο είχε βάναυσα καταλάβει την οθόνη της τηλεόρασης του κ. DiGioia όπως η Γερμανία είχε εισβάλλει στην Πολωνία, ένας πύραυλος αθόρυβα προσγειωνόταν πάνω σε έναν κομήτη και έφερνε το όνειρό μας για την κατάκτηση των αστεριών λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα. Ξύλο; Δέντρα; «Λες πατάτα, λέω πατριαρχία» (σ.σ.: Pun intended)

Λοιπόν, αυτό δεν είναι κανένα παραλήρημα εναντίον του φεμινισμού. Δεν αντέχω όταν οι Δεξιοί χρησιμοποιούν την τρέλα των πληκτρολογοστρατευμένων για να ισχυριστούν ότι αυτό αποδεικνύει ότι ο φεμινισμός είναι σατανικός ή άσχετος («feminazis» είναι η λέξη που χρησιμοποιούν και από πάντα πίστευα ότι ακούγεται σαν τίτλος σκληροπυρηνικού b-movie της δεκαετίας του ’70). Αντιθέτως, ο φεμινισμός είναι σώος και ασφαλής και σπουδαίος – το οφείλουμε όχι μόνο στα ατομικά δικαιώματα των γυναίκων αλλά και στη δημιουργία μίας πιο φιλεύσπλαχνης και άρτιας κοινωνίας. Όχι, το παράπονό μου είναι για αυτούς που την βρίσκουν με το να προσβάλλονται. Είναι όσο kinky (σ.σ.: διεθνής ορολογία) όσο και αυτά τα κορίτσια στο πουκάμισο του Δρ. Taylor. Μοιάζουν σαν να περιφέρονται στον κόσμο αναζητώντας ενεργά για κάτι – οτιδήποτε – που θα μπορούσε, μετά από κάποιο ξεχείλωμα, να είναι απόδειξη ρατσιστικού, ομοφοβικού, ανθρωποφάγου, αλυσιδωτοκαπνιζόμενου, συζυγικής βίας, φασισμού. Πουκάμισα, αστεϊσμοί, πικάντικα περιοδικά και και ανάγωγα σχηματισμένα λαχανικά.

Φανταστείτε αν αυτοί οι πληκτρολογοφετιχιστές υπήρχαν στο Twitter όταν προσγειωθήκαμε στο φεγγάρι : «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο; Και ένα τεράστιο άλμα προς τα πίσω για τις γυναίκες. #sexistpigs» (σ.σ.: One small step for man? And one giant leap backwards for women. #sexistpigs). Θα είχαν μειώσει τον Neil Armstrong στο επίπεδο των δακρύων μόλις επέστρεφε για την επιβολή της ετεροκανονικότητας με την αρσενικοποιημένη ρητορική του σχετικά με το βηματισμό; Δεν αμφιβάλλω. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που έγινε στον Δρ. Taylor ήταν απλά μοχθηρό. Στη στιγμή της στέψης για τη δουλειά μιας ολόκληρης ζωής, εξουθενωμένος και συνεπαρμένος ταυτόχρονα, αυτός ο ταλαίπωρος – πανέξυπνος – άνθρωπος έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη επειδή αναίρεσε την πρόοδο των γυναικών για κάτι χιλιάδες χρόνια με την άστοχη επιλογή ρούχων. Όλο αυτό το σενάριο είναι τόσο τρελό όσο και απάνθρωπο.

Κοιτάχτε, προφανώς πρέπει συνέχεια να έχουμε επίγνωση για το τι είναι δικαίο και κόσμιο και τι δεν είναι – και η συγγνώμη του Δρ. Taylor αντικατόπτρισε μια ευγενή επιθυμία για την αποφυγή πλήγματος. Αλλά επίσης είμαστε άνθρωποι και θα κάνουμε λάθη. Αυτό είναι αναπόφευκτο και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται καλή τη πίστη, αν μη τι άλλο για χάρη της συνύπαρξης χωρίς να πνιγόμαστε σε μια θάλασσα μίσους και αντεγκλήσεων. Όλοι πρέπει να μοιραστούμε έναν πολύ μικρό πλανήτη και, για το εγγύς μέλλον, δεν προβλέπεται να πηγαίνουμε σε μεγαλύτερο. Οπότε, σας παρακαλώ, μήπως να δείξουμε λίγο ανοχή στο συνάνθρωπο; Και να εστιάσουμε στον καταραμένο κομήτη;