Αναζητώντας το μαγικό ραβδάκι στο ελληνικό ποδόσφαιρο

23-04-2015
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Το Game of Thrones υποτίθεται ότι μας έδειξε ωμά τι σημαίνει να είσαι αδίστακτος. Brutally αδίστακτος. Τι να μας πει μωρέ και το GoT; Αυτά τα ξέραμε από παλιότερα. Με Μαρινάκη, Μπέο, Ψωμιάδη (της Καβάλας), Ψωμιάδη (του Ακράτητου), Ψωμιάδη (του Εθνικού), Ψωμιάδη (της ΑΕΚ), Κόκκαλη και Βαρδινογιάννη (τον Καπετάνιο, ο Τζίγγερ είναι καλό παιδί κατά βάθος) μπορούμε να γράψουμε, όχι 7, αλλά 117 βιβλία και μάλιστα πιο γρήγορα και από την Rowling. Για να μην προχωρήσω σε δεύτερης διαλογής παράγοντες όπως Τσακογιάννης, Κομπότης, Σπανός, Πανόπουλος, Πηλαδάκης και άλλοι. Τι να πει δηλαδή ο μπαρμπα-Λάνιστερ μπροστά τον Ευάγγελο, ο Στάννις μπροστά τον Αλαφούζο, η Daenerys μπροστά στον Τίγρη, ή φυσικά πολύ περισσότερο, ο Mad-King μπροστά στον κύριο Μάκη! Δεν θα συνεχίσω μιας και η πολιτική αντιστοίχιση έγινε πρόσφατα και πολύ πιο πετυχημένα, αλλά κυρίως γιατί άλλο είναι το θέμα μου.

daenerys
ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ!!!

Η popular εκτίμηση λέει ότι το πράγμα ξεκίνησε να ξεφεύγει από τον Κόκκαλη και μετά. Με επιχείρημα ότι επειδή το νεοσυσταθέν τότε Champions League είχε αρχίσει να μοιράζει όλο και περισσότερα χρήματα από ότι ο προκάτοχός του (Κύπελλο Πρωταθλητριών). Αυτό δεν αναφέρεται ως η “πηγή του κακού” αλλά ως η “αφορμή του κακού”, μιας και το οικονομικό δέλεαρ αυξανόταν οπότε οποιοσδήποτε με παρασκηνιακή δύναμη θα έβαζε ακόμα περισσότερα τα δυνατά του για να το εξασφαλίσει, με οποιονδήποτε τρόπο. Οκ, ελαφρώς απλοϊκή εξήγηση αλλά όχι μακριά από την πραγματικότητα.

Όταν λοιπόν είχε προκύψει και το σκάνδαλο με τις ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες, με αποκορύφωμα την αξέχαστη φράση «Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε κι οι υπόλοιποι να πα’ να γαμηθούνε», είχε αρχίσει και η απαίτηση για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Προχωρώντας σε αυτήν την ιστορική αναδρομή, θυμάμαι να ακούω/διαβάζω από πολλούς και το εξής επιχείρημα : Στην ανάγκη, να εφαρμοστεί απαγόρευση για τη συμμετοχή ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στυλ Θάτσερ, για 2-3 χρόνια.

Το ίδιο “πράγμα” όμως έχει ξεφύγει πλέον σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και πολλοί Ολυμπιακοί (συμπεριλαμβανομένου και του “yours truly”) θέλουν να αλλάξουν κάποια θέματα. Είτε γιατί θεωρούν ότι ντροπιάζεται η ομάδα τους, είτε γιατί πολύ απλά δεν πολυχαίρονται με τέτοια πρωταθλήματα, ή με την νίκη στο Καραϊσκάκης επί του ΠΑΟ με το ακυρωθέν γκολ του Κατσουράνη, που μέχρι κι αυτοί που δεν τον θέλαν στην 11άδα με την Κόστα Ρίκα, τον κάλυπταν. Δεν θα κάτσω να κρίνω ποια από τα 17 (μαζί με το φετινό) πρωταθλήματα είναι οκ, και ποια βρώμικα. Στο κάτω-κάτω, εγώ δεν έχω κάποιον ξάδερφο που ένας φίλος του, του είπε ότι έμαθε από τον ίδιο τον Μαρινάκη ότι το ματς με τον Πανιώνιο ήταν πουλημένο. Πολλοί έχουν αυτόν τον ξάδερφο, αρκετοί δε, μιλάνε και για τον ίδιο ξάδερφο που ήταν και στο νοσοκομείο όταν αφαιρούσαν οι γιατροί το μπουκάλι από το άστοχο κάρφωμα της Άννας Βίσση.

Ο Μαρινάκης λοιπόν, φαντάζει ως η προσωποποίηση ενός αρχέγονου Κακού αυτή τη στιγμή. Οι τελευταίοι υπερασπιστές του επαναλαμβάνουν ότι :

"Από τη στιγμή που υπάρχει ο έλεγχος του παρασκηνίου, και θα συνεχίσει να υπάρχει, τότε καλύτερα να τον έχει ο Βαγγέλας παρά ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη και τον Αλαφούζο. Μεταξύ του «βρώμικου χαμένου πρωταθλήματος» και του «βρώμικου κερδισμένου πρωταθλήματος», προτιμώ το δεύτερο."

Εντάξει, ωραία εκλογίκευση, δεν μπορώ να πω. Από αυτό αποδεικνύεται μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους και τι συλλογιστική μπορεί να σχηματίσει. *Κλαπ* *Κλαπ*! Το λογικό σφάλμα είναι η βεβαιότητα ότι η παραπάνω Τριανδρία θα είναι τουλάχιστον εξίσου “ύποπτη” με τον Μαρινάκη, διότι με τόσα λεφτά στη μέση, κι αυτοί που δεν είναι αγιόπαιδα, τα ίδια θα κάνουν. Εγώ όμως, μπορώ να κάνω την υπόθεση ότι ακριβώς επειδή είναι τόσο εκτός πραγματικότητας η παρούσα κατάσταση, αυτοί που θα πάρουν τα ηνία του παρασκηνίου θα είναι και αρκετά πιο συμμαζεμένοι για να διαφημίσουν στους οπαδούς τους ότι πέτυχαν εκεί που είχαν αποτύχει όλοι οι προηγούμενοι. Άρα βεβαιότητα δεν μπορεί να υπάρχει. Και τον Μαρινάκη μπορείς να τον καταδικάσεις ανεξάρτητα, δεν χρειάζεται σύγκριση με κάτι άλλο. He is that good, after all!

Τώρα όμως, υπάρχουν κι άλλες εξελίξεις. Οι δύο νομικές υποθέσεις, τα «Στημένα» και η «Εγκληματική Οργάνωση» αλλά και το νομοσχέδιο Κοντονή. Όσον αφορά τα δικαστικά, δεν έχουμε να κάνουμε κάτι άλλο από τον παρακολουθήσουμε που θα φτάσουν και τι θα καταφέρουν. Ελπίζουμε στο καλύτερο, και στην (όποια) απονομή δικαιοσύνης. Όσον αφορά τον νέο αθλητικό νόμο όμως, η συζήτηση έχει φουντώσει για τα καλά.

Τα άρθρα του νομοσχεδίου, τα έχω διαβάσει και δεν μπορώ να πω ότι διαφωνώ κάπου. Και με άλλους νόμους βέβαια δεν διαφωνούσα αλλά δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην ουσία. Οπότε ας πούμε ότι συμφωνώ επί της αρχής. Βέβαια, κινδυνεύουμε με αποκλεισμό από όλες τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις, συλλογών και εθνικών διότι η FIFA και η UEFA θεωρούν ότι υπάρχει επέμβαση στο αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου. Εδώ λοιπόν, έχουν συγκεντρωθεί πολλές διαφωνίες. Οι ολυμπιακοί που μπορεί να αργήσουν να ξαναδούν την ομαδάρα τους να διασύρει την Ατλέτικο, και να διασύρεται από τη Μάλμε. Οι οπαδοί της Εθνικής που δεν θα ελπίζουν πια στην κατάκτηση του Μουντιάλ. Ο περήφανος πατέρας ενός 14χρόνου γιου, που νομίζει ότι μεγαλώνει τον επόμενο Zlatan και τώρα αυτή η απόφαση απειλεί την καριέρα του παιδιού. Εντάξει, δεν θα ασχοληθώ με αυτούς. Δεν με ενδιαφέρουν οι παραφωνίες γενικά.

Οι υπόλοιποι, από αυτούς που διαφωνούν, στηρίζονται στο ότι θα αποκλειστούμε για πάντα (κι όταν λέω για πάντα, εννοώ για πάντα!), στο ότι είναι σκληρό το τίμημα και παράλληλα η κατάσταση δεν θα αλλάξει, ή και στο ότι ακόμα και αν αρθεί ο αποκλεισμός, θα έχουμε πέσει τόσο που δεν θα ξανανέβουμε ποτέ. Ας τα πιάσω ένα-ένα:

Διά Βίου Αποκλεισμός

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει ενδεχόμενο ποινής «για πάντα». Υπάρχουν δύο ενδεχόμενα, είτε της ποινής ορισμένης διάρκειας, είτε της ποινής αορίστου διάρκειας. Δηλαδή, ή θα φάμε μια ποινή δύο ετών, για παράδειγμα, ή για όσο ισχύει ο καταραμένος αυτός νόμος. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η ουσία είναι ότι μόλις πάψει να ισχύει ο νόμος, είτε ακυρωθεί, είτε αντικατασταθεί, τότε η ποινή θα σταματήσει να υπάρχει “αυτόματα” στην καλύτερη, ή μόλις λήξει η διάρκειά της στη χειρότερη. Όπως και να ‘χει, το θέμα θα επανεξετάζεται. Τα άρθρα που προκαλούν την κόντρα είναι τέτοια που μπορούν να αφαιρεθούν μετά από 2 χρόνια ας πούμε, έχοντας εξυπηρετήσει το σκοπό του.

Τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ

Τα επιχειρήματα τύπου «ποτέ δεν θα ...», ξέρετε τι τα κάνω; Σας τα επιστρέφω σε Βισσομπούκαλο με χαρακτηριστική ευκολία. Τι βρασιδοπλάνη κι αυτή; Η αδυναμία να κοιτάξεις παραπάνω από πέντε χρόνια πίσω – πέντε χρόνια μπροστά, έχει εξελιχθεί σε μάστιγα. Κάνε ένα βήμα πίσω, διεύρυνε το “οπτικό” σου πεδίο και παρατήρησε 3 διαδοχικές δεκαετίες σε οποιοδήποτε τομέα σε οποιαδήποτε χώρα, και μετά έλα και πες μου «ποτέ δεν θα ...».

Εξαφανιζόν των συλλόγων και της εθνικής – Τέρμα πια οι επιτυχίες

Μισό, για να καταλάβω κάτι, παραβιάζεται κάποιο συμβόλαιο που έχουμε κάνει με ανώτατες αρχές ότι θα έχουμε τουλάχιστον μία φορά το έτος κάτι ποδοσφαιρικό να χαιρόμαστε σε διεθνές επίπεδο; Εντάξει, δεν λέω, ωραίες οι νίκες και οι πορείες, τα διπλά και οι παιχταράδες, το Euro και οι διακρίσεις, αλλά αν γουστάρεις τη μπαλίτσα, βλέπεις παραπέρα από αυτό. Θα ζήσουμε και χωρίς διακρίσεις, ειδικά αν πρόκειται να έχουμε ένα σχετικά καθαρότερο προϊόν. Ρεαλιστής είμαι, δεν λέω ότι θα αγιοποιηθούν τα πάντα, αλλά ένα (και πολλά μην σου πω) tone-down μπορούμε να το πετύχουμε.

Σκληρό, άνισο και αβάσταχτο τίμημα

Καμιά φορά εντυπωσιάζομαι από την αδύναμη αναλυτική ικανότητα ορισμένων. Προσωπικά δεν βρίσκω και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι παρακολουθούμε μία εξελισσόμενη κατάσταση τουλάχιστον 10-15 ετών. Χωρίς πολλά-πολλά, ούτε με λεπτομέρειες, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αργά και σταδιακά αυτή η κατάσταση γινόταν όλο και χειρότερη, όπου το “χειρότερη”, ορίστε το όπως θέλετε. Αναρωτιέμαι λοιπόν, πώς μπορεί κάποιος να νομίζει ότι : Α) μία τέτοια περίπτωση μπορεί να λυθεί άμεσα και Β) μία τέτοια περίπτωση μπορεί να λυθεί αναίμακτα;

Ένα διογκωμένο από τα χρόνια πρόβλημα, χρειάζεται επίσης χρόνια για να λυθεί. Δεν μπορεί να δεις αλλαγές από τη μια μέρα στην άλλη, και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να σχεδιάζεις λύσεις της μέρας ή του μήνα. Και όσο πιο βαθύ το πρόβλημα, τόσο πιο σκληρό το κόστος, γιατί γίνεται τόσο πιο δύσκολο να λυθεί. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, ζυγίζεις το εκάστοτε κόστος με τις πιθανότητες επιτυχίας της λύσης και αν η ζυγαριά γέρνει δεξιά, το προχωράς. Μία προσφορά του «Ωμού Ρεαλισμού». #diplis, #triplis, #oxtaplis, #h_oso_thes.