"Ένας από μας": Το πρότυπο του ηγέτη - βοθρατζή

22-12-2014
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Μην αποπροσανατολιστείτε από τον τίτλο, ούτε από την εικόνα. Δεν πρόκειται για ένα ακόμα άρθρο που θα αναπαράγει το βαρετό κλισέ «όλοι τα ίδια σκατά είναι». Και αν στην εικόνα φιγουράρει ο νυν και ο επόμενος πρωθυπουργός, αυτό δε συμβαίνει για να υποδηλώσει με εύκολους και παρωχημένους διδακτισμούς την αντιπάθειά μου προς το πρόσωπό τους. Εξάλλου, ήμουν πάντα της άποψης ότι σε καμία περίπτωση δεν δύναται να έχουμε ακριβώς το ίδιο επίπεδο συναισθημάτων (είτε θετικών, είτε αρνητικών) για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Το αν ο Σαμαράς μου είναι πιο αντιπαθής από τον Τσίπρα δεν έχει πραγματικά καμία σημασία και δεν αποτελεί παράγοντα που θα απασχολήσει την ουσία των λεγομένων μου.

Από την αφελή εξίσωση των εξουσιαστών μας λοιπόν, ας περάσουμε στον πυρήνα. Στην έτερη αγαπημένη ατάκα που πολλοί ξεστομίζουν ηδονικά, σαν να φτιάχνονται με το ηχόχρωμα της προσωπικής τους αυταρέσκειας: «Ο ιδανικός ηγέτης πρέπει να είναι ένας από μας». Οι χρησιμοποιούντες την παραπάνω φράση εννοούν ότι τα προβλήματα στη διακυβέρνηση του κράτους προκύπτουν από το γεγονός του ότι ο εκάστοτε πολιτικός ΔΕΝ είναι «ένας από μας». Κατά πόσο όμως είναι αληθές κάτι τέτοιο; Ισχύει προφανώς στο κομμάτι των οικονομικών απολαβών, της περιουσίας και (πολλές φορές) των λουστραρισμένων οικογενειακών καταβολών, καθώς ο μέσος πολίτης δεν διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες στον τραπεζικό του λογαριασμό, δεν εξαντλείται στην προσπάθεια του να απαριθμήσει το πλήθος των ακινήτων του και δεν έχει για προγιαγιά την Πηνελόπη Δέλτα. Από την άλλη όμως, είμαι αρκετά βέβαιος ότι σε επίπεδο αισθητικής και ιδεολογικών αγκυλώσεων, μια χαρά είναι ίδιοι με μας.

Τι εννοώ; Όταν έχεις δει με τα μάτια σου το Γιακουμάτο να κάνει ανέμελα τις διακοπές του, με το κόκκινο μαγιουδάκι του και τα πατσόκοιλά του να προκαλούν τη χαλαρωτική μελωδία του «πλάφα-πλουφ», αρχίζεις να επαναπροσδιορίζεις κάποιες βασικές θεωρίες για τη ζωή σου. Ειδικότερα όταν τον έχεις απολαύσει να παίζει ταβλάκι με συνταξιούχο και να κατεβάζει χριστοπαναγίες λόγω των ψυχοφθόρων ασσόδυων. Αν δε γνώριζα τη βουλευτική του ιδιότητα θα περίμενα να τον ακούσω να μιλάει για «κλέφτες πολιτικούς που έχουν ρημάξει τη χώρα». Αντιστοίχως, ο πρόεδρος του Jerry, μας έχει πληροφορήσει ότι βρίσκεται σε ανοιχτή επικοινωνία με το Θεό, μαζί με τον οποίο λογικά συναποφασίζουν τον ετήσιο προϋπολογισμό και τη στάση που πρέπει να κρατηθεί απέναντι στην Τρόικα.

jerrygiak

Και όσο ο πρωθυπουργός μας μιλάει με τον αόρατο κολλητό του, ο Αλέξης αναβιώνει τα μεγάλα σουξέ του παρελθόντος (όταν κάτι έχει τόσο μεγάλη επιτυχία γιατί να το αλλάξεις;) εξελίσσοντας και προσαρμόζοντάς αρμονικά στα δεδομένα της εποχής όλα τα τσιτάτα του Αντρέα, ο οποίος κάποια στιγμή πρέπει όντως να «σηκωθεί» για να δει το αυθεντικό «παιδί της αλλαγής». Μπολιάζοντας λαϊκές κυριαρχίες με σοσιαλιστικές ουτοπίες και new age αριστερίστικη ρητορική, μας αποδεικνύει ότι δε χρειάζεται να είσαι δεξιός για να δημαγωγείς ασυστόλως.

Μπορεί οι περισσότεροι να γελάμε με τους πολιτικούς αρχηγούς και να τους εξωραΐζουμε πνευματικά ως κάτι ξένο από μας, αλλά επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε. Ο εμετικός σαμαρικός συντηρητισμός ταυτίζεται σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό με τη νοοτροπία πολλών πρεσβύτερων συμπολιτών μας. Από την άλλη, η τσιπρέικη λαϊκίστικη φλόγα της επανάστασης είναι το απότελεσμα της εξίσου δημοφιλούς ελληνικής τάσης, γνωστής και ως «ψευτοτσεγκεβαρισμός». Αν συνδυάσουμε τα παραπάνω με κνίτικους σωλήνες εξαγωγής συνειδήσεων, «ανεξάρτητους» δεξιοψεκασμένους και διανοητικά καθυστερημένους –δήθεν- liberals, τότε δεν έχω ιδέα γιατί οι πολιτικοί ΔΕΝ είναι «κάποιοι από εμάς». Όχι απλά «καθρέφτης της κοινωνίας» όπως αρέσκονται να λένε οι πανελίστες, αλλά Η ΙΔΙΑ η κοινωνία.

Όλο γκρινιάζω γενικεύοντας και τσουβαλιάζοντας θα μου πείτε, χωρίς να προτείνω λύσεις. Θα μπορούσα άνετα να αραδιάσω Paulocoelhακές γενικολογίες για επαναπροσδιορισμό των ηθικών μας αξιών, σωστή παιδεία και ανιδιοτελείς συμπεριφορές αλλά θα προτιμήσω να καταλήξω στο πιο απαισιόδοξο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ρεαλιστική λύση. Ο μόνος δρόμος είναι να μάθουμε να εκτιμούμε και να αποζητάμε το ανώτερο. Αυτό που ΔΕΝ είναι «ένα από εμάς». Αυτό που είναι καλύτερό μας σε βαθμό που μας κάνει να αισθανόμαστε τόσο εκνευριστικά ασήμαντοι που να θέλουμε να βελτιωθούμε ώστε να το πλησιάσουμε. Όταν ως πολίτες, διεθνώς, εκλέγουμε τον όμοιό μας, αυτόν με το οποίο θα θέλαμε να πιούμε μια μπυρίτσα και να πούμε δυο-τρία καλαμπούρια, καταλήγουμε με Μπους και Καραμανλήδες. Με παράλογους πολέμους, οικονομικές κρίσεις και εγκληματικά δημόσια ελλείμματα. Όταν όμως επιλέγουμε το ανώτερο, βρισκόμαστε με healthcare, αναζωογονημένη αυτοκινητοβιομηχανία και ρεκόρ χαμηλής ανεργίας (επειδή, ω ναι, το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο εντός των συνόρων μας).

Δυστυχώς όμως, πολλές φορές, ο θυμός είναι αβάσταχτος. Οπότε, ακόμα κι αν ο ηγέτης μας διπλασιάσει τα εδάφη της Ελλάδας και κάνει κοσμοϊστορικά ευεργετικές μεταρρυθμίσεις εμείς θα τον ευχαριστήσουμε με δύο απόπειρες δολοφονίας και την καταψήφισή του έναντι του Βασιλιά. Έτσι, γιατί τίποτα δε γουστάρουμε περισσότερο από τον αυτοκαταστροφικό μαζοχισμό.

venizel

Υ.Γ. Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από τον ζωτικής σημασίας κλάδο των βοθρατζήδων για τον παραλληλισμό του με το πολιτικό σύστημα. Χωρίς αυτούς θα κάναμε ύπτιο μέσα σε περιττώματα (κοινώς, θα κολυμπούσαμε στα σκατά. Κυριολεκτικά).