Μήπως να του φέρουμε και το Κθούλου και την Κάλι για να τον βιάσουν;

05-03-2015
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Πάντα μου έκανε αίσθηση το πόσο διαφορετικά και ξεχωριστά βλέπουμε την παιδεραστία ως κοινή γνώμη. Αν κάτσετε να το προσέξετε νηφάλια, αυτή η κατηγορία έχει την πιο δυσανάλογη αντίδραση από τα περισσότερα εγκλήματα που μπορεί να διαπράξει άνθρωπος. Μέχρι και urban legend υπάρχει ότι ακόμα και στη φυλακή (ακόμα και τα αποβράσματα της κοινωνίας δηλαδή) τους παιδεραστές τους βασανίζουν. Προσωπικά, είχα μια αυθόρμητη τάση να διαφωνήσω γιατί πολύ απλά δεν μου κάθεται λογικά.

prison-rule

Αυτές τις μέρες που προέκυψε η υπόθεση με τον «Δράκο» από το Περιστέρι (really? Δράκο again? Come on, really now? Again?), επανήλθε αναμενόμενα όλη αυτή η αντίδραση στα μεγαλύτερα επίπεδα. Εντάξει, δεν λέω, κι αυτός το είχε παραγαμήσει (oh, the irony), αλλά τόσος μαζικός παραλογισμός; Αν και, οι καθολικοί ιερείς μπορεί να μην έβρισκαν και κάτι μεμπτό. Έχω όμως διαβάσει σχόλια που προτείνουν μεταξύ άλλων :
Να του τα κόψουν. Obvious, I know…
Να του πέφτει συνέχεια το σαπούνι στη φυλακή.
Να τον βρούνε κρεμασμένο.
Να τον ξεσκίσουν ώστε να μην μπορεί καν να κάτσει ή να ξαπλώσει.

Μέχρι και πιο τραβηγμένα πράγματα όπως :
Να του ξεσκίσουν τα εντόσθια και να τον πνίξουν με αυτά.
Να του κόψουν το πουλί σε στύση και να του το χώσουν βαθιά όλο και να το αφήσουν εκεί. Oh, shut up, you know where!
Να του γδάρουν όλο το δέρμα ενώ είναι ακόμα ζωντανός.

Είναι λίγο βαρβαρικά αυτά, ή είναι ιδέα μου; Θεωρούνται αυτά proportional response; Και αν ναι, τι πρέπει να κάνουμε σε αυτόν που δολοφόνησε άνθρωπο; Ή πολύ περισσότερο σε κάποιον που προχώρησε σε γενοκτονίες; Γιατί, να με συμπαθάτε κιόλας, αλλά ούτε το βιασμό, ούτε την παιδεραστία μπορώ να βάλω πιο πάνω από την εγκληματική αφαίρεση ζωής. Μην τρελαθούμε κιόλας. Εγώ λέω όταν ανακαλύψουμε το φάρμακο της αθανασίας, να το δίνουμε μόνο σε παιδεραστές μόνο και μόνο για να τους βασανίζουμε εμείς, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τα δισέγγονά μας και η υπόλοιπη ανθρωπότητα τελοσπάντων. Οκ, δεν θα το πάω ούτε ντετερμινιστικά, ούτε ως προς τη φύση του σωφρονισμού.

everybody-calm-down

Αντιλαμβάνομαι μέχρι ενός σημείου τι τσιγκλάει μέσα μας το φαινόμενο της παιδεραστίας. Απηχεί στο ένστικτο της αναπαραγωγής, το οποίο είναι όντως από τα βασικά μας. Υποσυνείδητα μας βγαίνει το πατρικό/μητρικό ένστικτο. Το καταλαβαίνω αυτό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που οι περισσότεροι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπαίνουν στη «θέση» του παιδιού, αλλά στη «θέση» του γονιού. Το βλέπουν ως «αν ήταν το δικό μου παιδί» και όχι «αν ήμουν εγώ το θύμα». Το βασικό μας χαρακτηριστικό όμως, ως κοινωνία, είναι να μην ενδίδουμε άνευ όρων στα πρωτόγονά ένστικτά μας. Αυτό υποτίθεται ότι μας διαχωρίζει.

Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ενδεχόμενο στο οποίο, απάνθρωπες και συνειδητά βασανιστικές τιμωρίες είναι δικαιολογημένες, τότε εγώ κόβω το κεφάλι μου, ότι δεν είναι μία από αυτές η παιδεραστία. Και πραγματικά, don’t get me wrong, δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ την παιδεραστία. Σίγουρα όμως υπάρχουν πολύ χειρότερα εγκλήματα που η υποψηφιότητά τους θα ήταν φαβορί για κόψιμο/κάψιμο γεννητικών οργάνων, ξερίζωμα ματιών, κόψιμο αυτιών, ξερίζωμα νυχιών ή ό,τι άλλο κατεβάσει το μυαλό σας.

Και κάπου σε αυτό το σημείο περίπου, όταν τα έλεγα και στον Βρασίδα αυτά, μου πέταξε το χιλιοειπωμένο “Καλά, αν ήταν δικό σου παιδί αυτό, εκεί να σ’ έβλεπα”. Και αυτό το είδος επιχειρήματος, το «να ήσουν στη θέση του ______» το ακούω συχνά και από μη-Βρασίδες. Οκ, θα το πω απλά, αν ήταν δικό μου παιδί, θα του όρμαγα να του ξεριζώσω τα σωθικά με γυμνά χέρια. Ή τουλάχιστον αυτό θα ήταν η αυθόρμητή αντίδρασή μου. That, doesn’t make it right. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το θέμα. Η καταλληλότερη κατάσταση για να πάρουμε κάποια απόφαση, να κρίνουμε κάποιο γεγονός ή να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα, είναι η νηφάλια, ψύχραιμη και λογική κατάσταση. Όταν δεν επηρεαζόμαστε, είμαστε σε καλύτερη θέση, και με καλύτερες συνθήκες να βρούμε τη σωστή απάντηση. Όπως ας πούμε για παράδειγμα, μία άλλη προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν θέλω να φτάσω 75+ χρονών. Ο λόγος είναι ότι δεν θέλω να φτάσω σε αυτού του επιπέδου τη σωματική και πνευματική αλλοίωση και αδυναμία. Το να μου κάνει κάποιος τον αντίλογο ότι αν φτάσω σε τέτοια ηλικία θα χαίρομαι για κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια είναι ηλιθιότητα. Προφανώς ρε πανίβλακα, τότε θα εύχομαι να μην πεθάνω, διότι τότε θα έχει ισχυροποιηθεί ο φόβος μου για το άγνωστο, τον θάνατο, αυτούς που δεν θα ξαναδώ κλπ κλπ. Μεγαλύτερη αξία έχει το τι λέω τώρα, χωρίς καμία πίεση, έχοντας πλήρη ψυχραιμία και ώντας τελείως ανεπηρέαστος. Σε εκείνη τη φάση, απλά θα έχω γίνει the reaper’s little bitch.

Πρέπει όμως να αναφέρω και την έκπληξή μου όσον αφορά την ηλικία του κοριτσιού από το οποίο ξεκίνησε η έρευνα. Όταν στην αρχή, πριν διαβάσω κάποιο άρθρο, είχα πετύχει μόνο τίτλους και σχόλια, είχα βγάλει το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για κάποιο παιδί 8, 9 άντε 10 ετών. Και μετά βλέπω ότι ήταν 14. 14!!! Ας κάνουμε μία παύση να σκεφτούμε ότι είχαμε κρούσμα δεκατεσσάρων ετών κορίτσι με παιδεραστή με φορτηγάκι. Ειλικρινά, αν η επικοινωνία δεν είχε γίνει μέσω chat, θα νόμιζα ότι είμαστε στο 1930 ξέρω ‘γω. Περίμενα συνέχεια να δω φωτογραφία από το φορτηγάκι με κάνα διαφημιστικό παγωτού απέξω.

ice-cream-truck-2
Το σήμα κατατεθέν των απανταχού παιδεραστών

Αναρωτιούνται πολλοί : μα πώς ξεγελάστηκε έτσι, 14 χρονών κοπέλα; Απαντάω εγώ : γιατί; Την εφοδίασε κανείς πώς να μην ξεγελαστεί; Υπάρχουν 2 παράγοντες. Αρχικά είναι η μηδενική σεξουαλική διαπαιδαγώγιση στο σχολείο και η σπάνια αντίστοιχη στο σπίτι. Διότι ακόμα και αν υποθέσουμε ότι έχει προοδεύσει η μέση ελληνική αστική οικογένεια (το οποίο το δέχομαι ως ενός σημείου, αλλά έχω πολλές ενστάσεις), το σεξ παραμένει το τελευταίο μεγάλο βαθιά συντηρητικό ταμπού. Το τελευταίο κάστρο ας πούμε. Οι σεξουαλικές ορμόνες αρχίζουν να βαράνε από τα 10-12 περίπου (10-11 για τα κορίτσια, 11-12 για τα αγόρια, γιατί είμαστε και αργόστροφοι, ε ρουφιάνα φύση;) αλλά αν δεν πετύχεις από μόνος σου καμία τσόντα, φτάνεις 15 και ακόμα ψάχνεις πώς δουλεύει το “insert Rod A into Slot B”. Αλλά θα μου πεις, εδώ υπάρχουν περιπτώσεις που και οι ίδιοι οι γονείς χρειάζονται σεμινάρια σεξουαλικής διαπαιδαγώγισης.

boy-girl-headache

Ο άλλος παράγοντας είναι το internet. Και όχι, δεν το εννοώ καταδικαστικά για το internet. Είναι όμως μια πραγματικότητα ότι η διείσδυσή του στο μέσο ελληνικό σπίτι ήταν τόσο απότομη με την ραγδαία αύξηση της τεχνολογίας τα τελευταία 15-20 χρόνια που έχει αφήσει ξεκρέμαστη μια ολόκληρη γενιά. Η ηλικιακή βαθμίδα ~45 με ~55 είναι τελείως έξω από τα νερά της και βρίσκεται σε φάση τεχνολογικού αναλφαβητισμού. Όσο μεγαλώνουμε, αφομοιώνουμε πληροφορίες και νέα δεδομένα με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία. Οι μικρότεροι από 45 βρέθηκαν σε κατάσταση που κουτσά στραβά, βγάλανε την άκρη. Οι μεγαλύτεροι από 55 το γράψανε στα τέτοια τους το θέμα. Αυτοί όμως στο ενδιάμεσο και χρειάζονται τον ιντερνετικό κόσμο επαγγελματικά, αλλά και αν έχουν παιδί, τότε στατιστικά θα είναι περίπου σε μια ηλικία που θα έχει δικτυωθεί ήδη είτε το πεις chat, είτε το πεις facebook. Αυτός ο γονιός είναι λοιπόν ακατάλληλος εκ των πραγμάτων να επιβλέψει τη διαδικτυακή δραστηριότητα. Και δεν μιλάω μόνο για το κοινωνικό κομμάτι, αλλά ακόμα για τους τεχνικούς κινδύνους (ιοί κλπ). Φυσικά σε αυτό δεν φταίει η τεχνολογία που αναπτύχθηκε. Οκ, δεν τρελάθηκα ακόμα. Μην μας κάνει όμως εντύπωση, πώς ξεγελάστηκε κοπέλα 14 ετών.