Ηθικό Δίλημμα #12: Δολοφονία ή επιβίωση;

11-12-2014
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Ο Νίκος ανήκει στο πενταμελές πλήρωμα ενός μικρού ιστιοφόρου. Πρόσφατα είχαν τη φαεινή ιδέα να πλεύσουν με το «σκαρί» τους σε κάποια αφιλόξενα ύδατα του βορείου Αιγαίου χωρίς να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στα καιρικά δελτία, παρόλο που αυτά προειδοποιούσαν για πολλά μποφόρ.

Λίγες ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησαν το ταξίδι η θάλασσα αγρίεψε και το ιστιοφόρο άρχισε να διαμαρτύρεται με τρόπο που θα έκανε και τον πιο βετεράνο ναυτικό να αναγουλιάσει. Λίαν συντόμως ξέσπασε και η μοιραία καταιγίδα. Για να το κάνω τελείως κινηματογραφικό θα πω ότι ένας κεραυνός χτύπησε το ιστιοφόρο και του δημιούργησε καταστροφικές ρωγμές με αποτέλεσμα να βυθιστεί λίγα λεπτά αργότερα. Ο Νίκος –παλεύοντας με τα κύματα πλέον- αντιλαμβάνεται ότι τα υπόλοιπα μέρη του πληρώματος είναι νεκρά, μέχρι που βλέπει από μακριά το Γιώργο να προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή κολυμπώντας. Το μόνο πράγμα που φαίνεται ανάμεσα τους είναι ένα κομμάτι ξύλο από το κατάστρωμα. Όλο το υπόλοιπο το είχε καταπιεί η θάλασσα. Και οι δύο αρχίζουν να κολυμπάνε προς την (κυριολεκτικά) σανίδα σωτηρίας τους. Ο Νίκος φτάνει πρώτος και γαντζώνεται πάνω της. Βλέποντας το Γιώργο να είναι σε απόσταση λίγων εκατοστών παίρνει τη μεγάλη απόφαση: τον πιάνει από το λαιμό και τον κρατάει κάτω από το νερό μέχρι που τον πνίγει.

Σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα ηθικά διλήμματα αυτή τη φορά η απόφαση είναι διαφορετική. Η πράξη έχει ήδη γίνει και δεν βρίσκεσαι στη θέση ενός εκ των πρωταγωνιστών που καλείται να κάνει τη «σωστή» επιλογή. Ο Νίκος, βλέποντας ότι η σανίδα ήταν πάρα πολύ μικρή ήταν 100% βέβαιος ότι δε θα μπορούσε να υποστηρίξει και τους δυο τους. Και πράγματι, έτσι ήταν. Το ξύλο ήταν αδύναμο και όχι αρκετά μεγάλο για να σώσει και το Νίκο και το Γιώργο.

Και πάμε στο καθαρά φιλοσοφικού τύπου ερώτημα το οποίο είναι ανεξάρτητο από το τι θα έπραττες εσύ στην παραπάνω ιστορία.