Ποιοι κατέστρεψαν την Ελλάδα;

25-05-2015
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Πριν από 20 μέρες περίπου, δημοσιεύθηκε στο site politico.eu μια ενδιαφέρουσα λίστα-άρθρο με τίτλο “The Dirty Dozen: 12 people who ruined Greece”, «παίζοντας» έτσι με το όνομα της δημοφιλούς ταινίας του ’67 (που στα ελληνικά μεταφράστηκε ως «Και οι 12 ήταν Καθάρματα»).

Όταν το άρθρο ήρθε στο φως επικράτησε η κλασική φρενίτιδα στον ηλεκτρονικό τύπο με το θέμα να αντιμετωπίζεται σαν καταχώρηση του buzzfeed με τις «δώδεκα πιο hot καλοκαιρινές εμφανίσεις της Megan Fox» - και τους διαχειριστές των ιστοσελίδων να μπαίνουν έντονα στον πειρασμό να βάλουν έναν αντίστοιχης αισθητικής τίτλο («Απίστευτο! Όταν διαβάσεις ποιοι κατέστρεψαν την Ελλάδα θα τρίβεις τα μάτια σου!»).

ftgrf

Η λίστα δε θα μπορούσε παρά να είναι επιφανειακή και ελλιπής. Αυτό όμως είναι το τίμημα που έχουμε συμφωνήσει ΟΛΟΙ μας να πληρώνουμε όταν επιδιώκουμε να ενημερωνόμαστε και να ψυχαγωγούμαστε ταυτόχρονα. Για αυτό και εγώ δεν έχω καμιά αυταπάτη ότι π.χ. οι Dogma Lists λειτουργούν επιμορφωτικά. Προσφέρουν όμως αυτό το χαζό ψυχολογικό μίνι-σασπένς του τύπου «ααα, τώρα θα πατήσω το βέλος και θα φτάσω ένα νούμερο πιο κοντά στην κορυφή… τι να καταλαμβάνει άραγε την επόμενη θέση;». Είναι κάπως διασκεδαστικό σαν διαδικασία – μην το αρνείσαι!

Η λίστα με τους δώδεκα που κατέστρεψαν την Ελλάδα πάντως –αν και καταδικασμένη να αποτύχει πριν καν συνταχθεί– ήταν, κατά το ελάχιστο, αξιοπρεπής. Αποτελείται, τουλάχιστον, από άτομα (και ομάδες ατόμων) των οποίων η ανάμιξη στα εσωτερικά της χώρας χρωματίστηκε αρνητικά: οι δολοφόνοι του Καποδίστρια Μαυρομιχάληδες, ο Τσώρτσιλ (για τις ευθύνες του στην πρόκληση του ελληνικού εμφυλίου), ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Καραμανλής, ο ΓΑΠ, ο Τσοχατζόπουλος, ο Πέτρος Κωστόπουλος (πολύ μεγάλο respect για τη συγκεκριμένη επιλογή), ο Νίκος Μιχαλολιάκος, οι Έλληνες ολιγάρχες (ναι, έτσι γενικά) και η Τρόικα.

Συντάκτης της λίστας είναι ο δημοσιογράφος Damian Mac Con Uladh, ο οποίος, τα τελευταία δέκα χρόνια, ζει μόνιμα στη χώρα μας. Αν ρίξει κανείς μια ματιά εδώ θα δει ότι είναι ο επίσημος ανταποκριτής της σελίδας The Irish Times στην Ελλάδα και ασχολείται αποκλειστικά με εγχώρια ζητήματα.

Οι ιδεολογικές και πολιτικές καταβολές του συντάκτη ίσως γίνονται πιο διακριτές αν θεωρήσει κανείς ως «ασυγχώρητες» απουσίες αυτές των πρώην πρωθυπουργών Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και Κώστα Σημίτη. Το ερώτημα όμως παραμένει: βάσει ποιων αντικειμενικών κριτηρίων μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος ως «καταστροφέας» μιας χώρας; Πολλοί συμπατριώτες μας για παράδειγμα θα διαφωνήσουν με τη λίστα και θα πουν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας από τους ελάχιστους αυθεντικούς ευεργέτες της Ελλάδας (μπλιαχ, αλλά γούστα είναι αυτά). Μάλλον λοιπόν δεν είναι πάντα τόσο προφανές. Ίσως θα πρέπει να περάσουν περισσότερα χρόνια. Κανείς δεν πρέπει να είναι απολύτως βέβαιος για το πώς θα μείνουν στην Ιστορία διάφορες προσωπικότητες του καιρού μας.

mitsotksss

Πολλές φορές δε, τα πάντα κρίνονται από συγκυρίες και λεπτομέρειες. Πώς θα ήμασταν π.χ. αν οι βυζαντινοί μας πρόγονοι επέλεγαν πριν από 600 χρόνια τον «δυτικό επιβήτορα», αποφεύγοντας έτσι, 400 χρόνια εμετικών τουρκοφεσιών; Πώς θα ήμασταν αν δινόταν η ευκαιρία στον Καποδίστρια να συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό του έργο; Ή αν ο Βενιζέλος είχε κερδίσει τις εκλογές του 1920; Δε θα μάθουμε ποτέ είναι η απάντηση.

Να μην παραλείψουμε βέβαια να αναλογιστούμε και την πιο… απαισιόδοξη εκδοχή της πραγματικότητας. Αυτή που λέει ότι οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες και πάντα ήμασταν και είμαστε καταδικασμένοι να αποτυγχάνουμε και να ζούμε στη μετριότητα. Για αυτό το λόγο ψάχνουμε φωτεινούς ηγέτες να μας βγάλουν από το βούρκο και όταν αυτό δε συμβαίνει λέμε «ναι αλλά αν είχαν γίνει αλλιώς τα πράγματα, τώρα θα είχαμε δομές και βιοτικό επίπεδο Ελβετίας». Ναι; Κι αν όχι; Αν είμαστε για μέχρι εδώ; Γιατί δηλαδή να μπορούμε, σώνει και καλά, για ψηλότερα; Γιατί να υπάρξει καλύτερο μέλλον; Δεν το λέω πεσιμιστικά. Το λέω σαν ενδεχόμενο.

Πάντα υποστήριζα την κλασική φιλελέδικη άποψη που λέει ότι το πρόβλημα μας είναι ότι δεν είμαστε πραγματικά Δυτικοί και δε ζήσαμε Διαφωτισμό και μπλα μπλα μπλα. Το έχω ακούσει τόσο πολύ και από τόσους πολλούς που πραγματικά το βαρέθηκα. Βαρέθηκα να το αναπαράγω, βαρέθηκα να το σκέφτομαι. Στο κάτω κάτω τι σημαίνει «Δυτικός»; Με ποιο δικαίωμα βγαίνει ο Dytax και ο κάθε Dytax να κουνήσει το δάχτυλο και να πει για τη Δύση, λες και είναι γέννημα θρέμμα Βρυξελλιώτης; Αρχίδια. Όλα αυτά είναι ευχολόγια και τσιτάτα.

Δε θέλω να καταλήξω στην αυτονόητη, Ποταμίσιου τύπου, κλισεδούρα «την Ελλάδα δεν την κατέστρεψαν αυτοί οι δώδεκα, αλλά όλοι εμείς, με την καθημερινή μας συμπεριφορά». Θα πω όμως τρία πράγματα που σκέφτομαι όλο και περισσότερο τις τελευταίες μέρες: 1) αν βρίσω τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ εσύ τη συμπαθείς δε σημαίνει ότι είμαι σεξιστής, δεξιό γουρούνι ή πράκτορας των Γερμανών. Έχω απλά άλλη άποψη. 2) Αν χαίρομαι που η κυβέρνηση δεν τα πηγαίνει καλά και έχω περισσότερες ευκαιρίες να την λέω σε Συριζαίους δεν είμαι «ρεαλιστής», είμαι ψυχοπαθής. 3) Αν ψήφισα Σύριζα και τώρα προσπαθώ να δικαιολογήσω κάθε επιλογή (ή μη) της κυβέρνησης δεν είμαι πολίτης, είμαι ο Τάκης Τσουκαλάς.