Οι εκλογές γίνονται για να δηλώσεις την προτίμησή σου, ψηφίζοντας. Just do it.

22-01-2015
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Λοιπόν, ετοιμαστείτε για τη μεγαλύτερη εισαγωγική εισαγωγή που έχετε διαβάσει ποτέ σε άρθρο. Από την πρώτη στιγμή που σκέφτηκα να γράψω αυτό το κείμενο, προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο για να αποφύγω ένα συγκεκριμένο φαινόμενο. Ποιο; Μα αυτό της πόλωσης φυσικά! Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα είναι πολωμένο εδώ και 200 χρόνια. Ναι, περισσότερα από όσα είμαστε επισήμως αναγνωρισμένο κράτος. Αυτό λοιπόν που θέλω να εμποδίσω είναι ο καθένας που θα διαβάσει μέχρι τέλους, να έχει πετάξει από μέσα του από τη δεύτερη-τρίτη λέξη παράγραφο ένα πανεύκολο «έλα μωρέ με τον/το συριζαίο/ψευτοαριστερό/κομμούνι/καπιτάλα/φασιστούλη/ξερόλα ή οτιδήποτε άλλο ισοπεδωτικό, να έχει κλειδώσει ως προς το υπόλοιπο κείμενο και το σκηνικό να θυμίζει τσουκαλασίστικο «άντε γεια». Αναλογιζόμουν λοιπόν «τι να κάνω, τι να κάνω;», «να αρχίσω με τις μαλακίες του Βρασίδα;», “ναι, ναι!”, «σκάσε Βράσο. Σκέφτομαι τώρα.». «Τι να κάνω, τι να κάνω;», «να πω καμιά εξυπνάδα για τα σποτάκια; Έχει τερματιστεί.». Τελικά είπα να το ρίξω στα kleenexαρίσματα.
Kleenexάρισμα 1ο: Όχι, δεν πρόκειται, ό,τι και να γίνει, να κοιμηθούμε στις 25 στη σημερινή Ελλάδα και να ξυπνήσουμε στις 26 σε μια Ελλάδα που γαμάει και δέρνει και τις ΗΠΑ άμα γουστάρει. Δεν έχουν τέτοιο αντίκτυπο οι εκλογές. Ο Dawkins ο ίδιος να κατέβαινε, θα χρειαζόταν κάποιους μήνες.
Kleenexάρισμα 2ο: Δεν θα σας πω τι θα ψηφίσω, ούτε τι να ψηφίσετε. Μπορούμε να τα πούμε και από κάτω στα σχόλια, ή και στο facebook. Δεν είναι όμως αυτό, το θέμα του άρθρου
Kleenexάρισμα 3ο: Καλοδεχούμενη κάθε διαφωνία. Σε κάτι που θα έχω πει/γράψει όμως. Όχι σε κάτι που υποθετικά μπορεί να σκέφτομαι, μπορεί και όχι, ή σε κάτι που μπορεί να υπονοώ πίσω από τις λέξεις, μπορεί και όχι. Άντε, πάμε στο παρασύνθημα.
Kleenexάρισμα 4ο: Όταν δεν έχουμε την επιλογή του ανώτερου ηγέτη που έχει αναλύσει σωστά και ο Dytax, πρέπει να διαλέξουμε από τους διαθέσιμους. Το μη χείρον βέλτιστον trumps all.

Μύθοι, ψέμματα, φαντασιώσεις

Όχι, δεν είναι όλοι τα ίδια σκατά. Κάποιοι είναι χειρότερα σκατά, κάποιοι καλύτερα. Αν ήταν όλοι το ίδιο, δεν θα σκιζόντουσαν τόσο πολύ να υποδείξουν τον αφοδευτικό χαρακτήρα του άλλου. Επίσης δεν μπορείς να προβάλλεις σαν ανεξήγητο φαινόμενο την ύπαρξη κάποιου κόμματος. Οι ίδιοι οι ψήφοι του, αποδεικνύουν ότι εκπροσωπούν κάποιο κομμάτι της κοινωνίας. Κακώς; Ναι, σε αρκετές περιπτώσεις. Άλλο όμως να μην μας αρέσει και άλλο να ονειρευόμαστε ότι δεν ισχύει. Όπως θα δούμε και πιο κάτω, προφανής επιλογή δεν υπάρχει. Μπορούμε όμως να έχουμε επίγνωση του τι ψηφίζουμε. Δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Τι να μην κάνεις;

Καταρχάς, μην πέσεις στην άποχη. Μπορεί να μην ισχύει ο άλλος μύθος ότι «οι Έλληνες δεν ψηφίζουνε», αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη δειλία. Και δεν αναφέρομαι στην αναγκαστική αποχή. Μιλάω για τη συνειδητή αποχή. Αυτή του τύπου «Δεν μου κάνει κανείς τους» ή του στυλ «Επιλέγω να απέχω συνειδητά από ένα πολιτικό σύστημα που δεν με εκφράζει». Καλά, εσύ ο δεύτερος, διαβατήριο και στη Σοβιετική Ένωση των 50’s και γρήγορα. Να δεις πώς είναι να μην σε εκφράζει το πολιτικό σύστημα. Για εσένα τον πρώτο, ξέρω 100% ότι δεν έχεις ιδέα τι λες. Πώς το ξέρω; Μα φυσικά από το γεγονός ότι έχουμε εκδοχές κομμάτων από όλο το φάσμα των απόψεων. Πραγματικά για όλα τα γούστα. Μέχρι και troll επιλογή έχεις με το «ανανεωτικό πασοκ, ανανεωτική νδ, χαρίζω οικόπεδα, χρέη, σαλεπάκι και τα ρέστα» ή όπως αλλιώς το λέει. Προκαλώ τον οποιονδήποτε να πει «να, αυτές είναι οι απόψεις μου και ιδού, κα-νέ-να από τα υπάρχοντα κόμματα δεν τις εκφράζει». C’mon, make my day!

punk

Κανονικά, η παρούσα παράγραφος δεν θα είχε καν θέση στο άρθρο, αλλά επειδή οι καιροί είναι χαλεποί, ας μην το ρισκάρουμε. Μην πετάξεις «άκυρο». Μην πετάς γενικά άκυρα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Το άκυρο, τα σαλαμάκια και τα λοιπά δεν εξυπηρετούν τίποτα. Ειλικρινά, τίποτα απολύτως. Είναι σαν να βρίσκεσαι με παρέα, να συζητάτε κάποιο θέμα, να αποφασίζει ένας να φύγει (call me αποχή), οι υπόλοιποι να εκφράζουν τις απόψεις του και εσύ σηκώνεσαι από την καρέκλα, ανεβαίνεις στο τραπέζι, κατεβάζεις το παντελόνι, βαθύ κάθισμα και πλουφ, νάτη η κουράδα. Ναι, αυτό ακριβώς είναι. Όχι μόνο έχεις ξεφτιλίσει τον εαυτό σου, έχεις ξεφτιλίσει και τις απόψεις των άλλων και δεν έχεις καταφέρει και τίποτα. Μην πετάξεις «λευκό». Οκ, οκ, δέχομαι ότι το λευκό είναι έκφραση άποψης. Δηλώνεις υπεύθυνα ότι δεν συμφωνείς με κανέναν, και ναι, έχει τεράστια διαφορά από την αποχή. Όμως, σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, τελικά βοηθάς το πρώτο κόμμα, όπως και τα άκυρα. Αυτό όμως δεν είναι κάτι καινούριο. Οπότε δεν υπάρχει «δεν ήξερα, δεν κατάλαβα». Άρα άμα είναι να καταλήξει εκεί, ρίχτο απευθείας. Να μην εκνευρίζομαι κι εγώ.

Τι να κάνεις;

Πήγαινε ψήφισε! Ναι, το έγραψα και στην αρχή, δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Στη χειρότερη όλων όμως, μπορείς πάντα να διαμαρτυρηθείς και να γκρινιάξεις για ό,τι δεν σου αρέσει, είτε το ψήφισες είτε όχι. Γιατί αν δεν χρησιμοποίησες έστω και αυτό το περιθώριο επιλογής, τότε με ποιο δικαίωμα ακριβώς θα φωνάξεις; Ξεκουνήσου, σάλιωσέ το και ρίχτο. Μετά μπορείς να απαιτήσεις κιόλας. Φτάνουμε λοιπόν στα δύσκολα : Τι να ψηφίσεις; Λοιπόν, για αρχή, πέρνα μία βόλτα από το helpmevote.gr και το politicalmap.gr. Θα απαντήσεις σε μερικές ερωτήσεις προσανατολιστικού χαρακτήρα και στο τέλος θα σου βγάλει κάποια αποτελέσματα με ωραία διαγραμματάκια για να εντοπίσεις σε ποιο χώρο πλησιάζεις. Βέβαια, έχουν κάποιες αδυναμίες και τα δύο μιας και παίρνουν τις «επίσημες» θέσεις των κομμάτων και σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει διαφορά από τις πραγματικές τους θέσεις. Για παράδειγμα, η Χρυσή Αυγή είναι καταχωρημένη ως εθνικιστικό κόμμα και όχι ως νεοναζιστικό που είναι. Το Πασόκ είναι καταχωρημένο ως σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και όχι ως κεντροδεξιό που είναι. Το Κιδησό είναι καταχωρημένο ως κόμμα και όχι ως φάρσα. Που είναι. Τι να κάνουμε, συμβαίνουν κι αυτά.

Ωραία, αφού έχεις πάρει μια ιδέα τώρα για το πού γέρνεις, ακολουθεί ένα δενδροδιάγραμμα επιλογών. Θέλεις να ρίξεις ψήφο κατά συνείδηση ή κυβερνητική ψήφο. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή σε αυτό το σημείο. Διαλέγεις και παίρνεις. Αν ψήνεσαι για το πρώτο, πολύ ωραία. Επίλεξε ένα από τα πρώτα τρία κόμματα που σου έβγαλε στα αποτελέσματα, ξεδιαλύνοντάς τα με μια στοιχειώδη κριτική ικανότητα και καλή ψήφο σου εύχομαι. Εάν πάλι σε ψήνει το δεύτερο, και πάλι ωραία. Κατά μία έννοια, διευκολύνονται τα πράγματα, κατά μία άλλη δυσκολεύουν. Όπως και να έχει, οι επιλογές είναι δύο : Σύριζα ή ΝΔ;

ΣΥ.ΡΙΖ.Α vs. Νέα Δημοκρατία

Φαντάζομαι ήδη τρομαγμένες οθόνες να κοιτάνε φλέβες να πετάγονται στα πρόσωπα των χρηστών τους και τσεκούρια να καθρεφτίζουν το φωτιστικό του δωματίου, ανίκανες να αντιδράσουν. Αριστεροί εναντίον Δεξιών. Καλοί εναντίον Κακών. Ή μήπως κακοί εναντίον καλών; Ελληνικός στρατός εναντίον Δημοκρατικού στρατού. Wait what? Ο εμφύλιος έχει τελειώσει και πρέπει επιτέλους να κάνουμε την πλήρη απογύμνωση. Μπορεί να ερεθιζόματε νομίζοντας ότι η διαμάχη είναι ιδεολογική, αλλά αυτό είναι για τις μοναχικές νύχτες του χειμώνα. Μπορεί να ανατριχιάζουμε θεωρώντας ότι παλεύει το δίκαιο με το άδικο αλλά αυτά είναι για τις ρομαντικές συναυλίες του Μίκη. Η κόντρα είναι οικονομική στον πυρήνα της. Η πολιτική της ΝΔ είναι στοχευμένη στην προστασία του κεφαλαιούχου : Αν υπάρχει ο κεφαλαιούχος, υπάρχει αγορά, υπάρχουν (ή μπορούν να υπάρξουν) θέσεις εργασίας, υπάρχουν έσοδα. Η πολιτική του Σύριζα είναι στοχευμένη στο αγοραστικό κοινό : Αν έχει ο κόσμος χρήματα, θα τα ξοδέψει κιόλας, θα κινηθεί η αγορά, θα εισπράξουν οι επιχειρήσεις, θα εισπράξει το κράτος. Οκ, ναι, ίσως υπερβολική απλούστευση, αλλά χρειάζεται μια τέτοια διαδικασία για να δούμε με μεγαλύτερη πρακτικότητα το θέμα. Και αν νομίζεις ότι η επιλογή είναι τόσο προφανής, θα σου πω ότι το ίδιο μπορεί να νόμιζες και στα μισά Ηθικά Διλήμματα και δεν ήταν έτσι. Στο παρόν οικονομικό σύστημα, αυτό της ελεύθερης αγοράς δηλαδή, συνεχίζεται εδώ και χρόνια το debate αν πρέπει να στηρίζονται περισσότερο οι επιχειρηματίες ή οι αγοραστές. Δεν βλέπω κάπου να έχει δοθεί αντικειμενική απάντηση. Για το ίδιο τρώγονται Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι. Νομίζετε ότι ξέρει κάποιος το μυστικό της επιτυχίας; Και οι δύο άξονες μπορεί να πετύχουν με σωστή νοοτροπία και σε κατάλληλες συνθήκες.

what-if-meme

Σε περίπτωση που κάποιος θεωρήσει ότι επί τούτου κράτησα μια δήθεν ισορροπία, κάνει λάθος. Μα τον Bertrand Russell, ο πρώτος που θα με ρωτήσει τι θα ψηφίσω, θα του απαντήσω ευθέως και με αιτιολόγηση. Απλούστατα όμως, δεν γίνεται να περιμένουμε από κάποιον άλλον να μας πει τι θα ψηφίσουμε. Έχεις Internet και τρεις μέρες. Ψάξε, βρες, αποφάσισε. Αν ήμουν λίγο ψευτοκουλτουριάρης τώρα θα έπρεπε να πω το γνωστό με το ψάρι και το ψάρεμα αλλά βαριέμαι.