Μήπως να αφήνατε τον έρωτα ήσυχο;

08-12-2014
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Όχι, δε θα γενικεύσω. Αναφέρομαι αποκλειστικά σε όλα αυτά τα τραγούδια που περιγράφουν με περισσό θράσος και αδικαιολόγητη αυτοπεποίθηση το concept “έρωτας”. Tραγούδια οι στιχουργοί των οποίων ξύπνησαν ένα πρωί και πήραν τη μεγάλη απόφαση να μυήσουν το αφελές κοινό τους σε ψαγμένα νοήματα, αποκρυπτογραφώντας με κάθε λεπτομέρεια όλα τα χαρακτηριστικά που στοιχειοθετούν τη βασανισμένη έννοια του έρωτα. Και φυσικά το κάνουν με το μοναδικό τρόπο που ξέρουν: με εμετικές και ισοπεδωτικές ευκολίες. Λογικόν. Διότι αγαπητοί westcultίτες και westcultίτισσες είναι γνωστό ότι ο έρωτας δεν είναι σύνθετο ζήτημα. Όοοχι. Είναι απλό. Γι’ αυτό το λόγο, το μόνο που αρκεί είναι να πετάξεις 3-4 κλισέ και αυτό ήταν: κάλυψες διεξοδικά το θέμα και μπήκες αυτόματα στα άδυτα της καρδιάς (ή της ψυχούλας καλύτερα, για να είμαι εντός κλίματος) των απανταχού χτυπημένων από τα βέλη του μικρού φτερωτού θεού (damnit, άρχισα κι εγώ…).

Το συγκεκριμένο φαινόμενο δεν είναι ελληνικό και δεν περιορίζεται μόνο σε ένα-δυο μουσικά είδη. Καλύπτει ένα τεράστιο εύρος: από τα “Baby, baby, baby…Oh” του Justin Bieber που φέρνουν στην επιφάνεια το ρομαντικό ψυχισμό και την πρώτη σεξουαλική αφύπνιση έφηβων κορασίδων, μέχρι τον πενηντάρη Έλληνα κοιλαρά που ακούει το Νότη και τις «παπαρούνες με τις οποίες μοιάζεις κι όλο χρώματα αλλάζεις» για να αισθανθεί την καψούρα ακόμα βαθύτερα στο πετσί του. (Εδώ να πω ότι η καψούρα είναι η ελληνική απάντηση στον έρωτα, γατάκια ευρωπαίοι).

karras

Ο βασικός λόγος εκνευρισμού μου πάντως είναι η αισθητική ανειλικρίνεια. Είναι οι εικόνες που σκιαγραφούνται σε τέτοια τραγούδια, οι οποίες κάνουν τον έρωτα να μοιάζει ως κάτι τρομακτικά μονοδιάστατο. Λες και όλοι οι άνθρωποι τον βιώνουν με τον ίδιο γραφικό τρόπο. Όχι μπακαλιαροκαλλιτέχνη. Όσο κι αν σου προκαλεί σοκ μπορεί να σκέφτομαι την κοπέλα με την οποία είμαι ερωτευμένος και να μην μου έρχονται στο μυαλό λουλούδια, θάλασσες και άλλες κοινότοπες σκυλοεντεχνοποπίλες. Μπορεί να φαντασιώνομαι τις εκφράσεις που θα παίρνει το πρόσωπό της όταν τη φιλάω στο λαιμό καθώς μπαίνω μέσα της. Ξέχασα όμως, αυτό δεν είναι έρωτας. Είναι κάτι χυδαίο και βρώμικο κι εγώ είμαι εμφανώς ανώμαλος που το θεωρώ αυθεντικά ρομαντικό. Μπορεί επίσης να μη θέλω να την αγκαλιάσω την ώρα που δύει ο ήλιος «αποκαλύπτοντας τα πορτοκαλοκόκκινα χρώματα που κόβουν την ανάσα» και αντ’αυτού να την αγκαλιάσω όταν βλέπουμε Game of Thrones χουχουλιάζοντας κάτω απ’ το πάπλωμα. Φλωριές, ε; Μάλλον θα ταίριαζε περισσότερο να «μη με ξυπνάτε τώρα επειδή όνειρο ζω – είμαι αλλού – σ’ άλλη τροχιά, σ’ άλλη γη, σ’ άααλλη χώωωωρα».

bieber
Ο Justin Biever "ψαχουλεύεται" αναζητώντας μάταια και αδιέξοδα τα γεννητικά του όργανα

Όχι βέβαια ότι ο έρωτας δεν έχει πολλά κοινά «συμπτώματα» που είναι ίδια ανά περίπτωση, αλλά μη γίνεσαι ρε γαμώτο τόσο συγκαταβατικός απατεώνας. Ναι, είναι δύσκολο να μιλήσεις για «συναίσθημα» χωρίς να χρησιμοποιήσεις «συναισθηματισμούς» αλλά ρε φίλε... Πάλι να «χαθώ στα μάτια της»; Πάλι να «χτυπάει δυνατά η καρδιά μου»; Πάλι να «αρρωστήσω επειδή είμαι μακριά της»; Κι η Πανάθα είναι αρρώστια στο μυαλό αλλά δε φέρνω στο κρεβάτι μου κάθε τριφύλλι που βλέπω στο δρόμο.

Επίσης, δεν έχει καταντήσει γελοίο το πόσα τραγούδια επικεντρώνονται περισσότερο στο χωρισμό από ότι στον έρωτα; Ναι, okay, όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν και λοιπά. Πειράζει πολύ όμως άμα δεν αρχίσω να κατεβάζω με το λίτρο Johnny κόκκινο για να «κοιμίσω το θολωμένο μου μυαλό» κάθε φορά που χωρίζω; Πρέπει ακόμα κι εκεί να ακολουθήσω όλα τα “must” βήματα που προτείνει η μουσική βιομηχανία για κάθε άτομο που «έπαψε αγάπη να θυμίζει»; Μου επιτρέπεται απλά να νιώσω σκατά χωρίς να συμμερίζομαι τον δήθεν πόνο του Παντελίδη, του Μακρόπουλου και της Taylor Swift;

taylors
Η χαμογελαστή Taylor Swift σε στιγμές υπερηφάνειας

Με πλήρη επίγνωση ότι επαναλαμβάνομαι το ξαναλέω: είναι άδικο να υπεραπλουστεύεται μια τόσο όμορφη και περίπλοκη έννοια όπως ο έρωτας. Πολλοί καλλιτέχνες, πάνω στην αγνή(;) προσπάθειά τους να τον εκθειάσουν κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Τον απογυμνώνουν. Τον κάνουν μασημένη τροφή και τον φτύνουν μέσα από χιλιοειπωμένα στιχάκια και άστοχες μεγαλοστομίες. Ένας ακόμη λόγος «αδικίας» όμως είναι η συνύπαρξη αυτών των τραγουδιών με μουσικά κομμάτια τα οποία όντως καταφέρνουν να εξυμνήσουν τον έρωτα χωρίς να τον υποβαθμίσουν. Βέβαια κάπου εδώ θα έρθουν κάποια σωστά points περί υποκειμενικότητας. Και τα δέχομαι ως ένα βαθμό. Ας μην πέσουμε όμως με τα μούτρα σε αυτήν την παγίδα. Ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον στο ότι παρόλο που το «γούστο» είναι αμιγώς προσωπική υπόθεση, υπάρχουν κάποια αντικειμενικά αισθητικά κριτήρια περί κάλλους και ποιότητας στην τέχνη.

Για να μη λέτε πάντως ότι είμαι άκαρδος μπάσταρδος σας αποχαιρετώ με μια μπαλάντα των Doors. Όχι, οι στίχοι δεν είναι τόσο απίστευτα ρομαντικοί που να ανατριχιάζεις από δέος και δακρύζεις από συγκίνηση, αλλά ένα τραγούδι που αρχίζει με τη φράση “Before you slip into unconsciousness…” οφείλω να το τιμήσω.