Ποιον αθεϊσμό θέλουμε;

08-06-2015
 
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to Google PlusSubmit to StumbleuponSubmit to Delicious

Μέχρι τώρα απέφευγα συνειδητά να γράψω κάποιο άρθρο που να καταπιάνεται καθ’ ολοκληρία με το ζήτημα του αθεϊσμού. Γιατί; Επειδή το βρίσκω, πλέον, πάαααρα (μα πάρα) πολύ βαρετό. Και επειδή δεν ανήκω, εδώ και λίγα χρόνια, στο ηλικιακό γκρουπ 15-20. «Και τι κακό έχει δηλαδή αυτό το γκρουπ;», ακούγεται κάπου στο βάθος ένας ενοχλημένος δεκαεπτάχρονος. Μη συγχύζεσαι αγαπητέ ανήλικε φίλε του Westcult. Δεν το λέω απαξιωτικά. Είναι μια φάση που πρέπει να την περάσουμε όλοι μας όταν διανύουμε αυτήν την ταραχώδη (πςςς) περίοδο. Η «φάση» στην οποία αναφέρομαι δεν είναι άλλη από αυτή κατά την οποία, ανάλογα με τις επιρροές από τον περίγυρο, τα 3 βιντεάκια που είδαμε στο youtube και τις 18 πρώτες σελίδες από το εκάστοτε «ψαγμένο» ανάγνωσμα που έπεσε στα χέρια μας (και μετά το αφήσαμε), είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε ξεκλειδώσει όλα τα αρχέγονα συμπαντικά μυστικά. Και το δείχνουμε.

Τα παραπάνω δεν αναφέρονται μόνο σε κάποιους που κατέληξαν να είναι άθεοι/άθρησκοι/αγνωστικιστιστές/αντίθεοι/αντίθρησκοι (ή κάποιο πιο cool παρακλάδι) αλλά και σε νεαρά, ένθεα, άτομα που βλέπουν τη Δύση να εξελίσσεται σε άντρο μιας secular καθημερινότητας, χωρίς τη «ζεστασιά» και τη συχνότητα των θρησκευτικών δοξασιών του παρελθόντος.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η υπερβολική ενασχόληση με το θέμα «θρησκείες» από κάποια ηλικία και μετά καταλήγει γραφική μιας και το μόνο που εξυπηρετεί είναι το πόσο καλά θα ταπώσεις τον συνομιλητή σου. Εκτός -προφανώς- αν έχεις ακολουθήσει φιλοσοφικού/κοινωνιολογικού/λαογραφικού κλπ. τύπου σπουδές οπότε και πάλι θα πρέπει να αφήσεις κάτω τον αγαπημένο σου Ντόκινς και να πιάσεις τίποτα τόμους για τον υπαρξισμό και τη συγκριτική θρησκειολογία.

Επειδή όπως έχετε καταλάβει δε θέλω να το πάω κάπου συγκεκριμένα, θα ήθελα απλώς να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου για τη μόδα των καιρών μας…

Δεν ξεκινάς από τον αθεϊσμό – εκεί καταλήγεις

Είσαι αδογμάτιστος, σωστά; Γιατί λοιπόν να κάνεις το λάθος να αρχίσεις με δεδομένη τη μη ύπαρξη θεού; Ακολούθα τη συλλογιστική πορεία ενός λογικού ειρμού και δες που θα σε πάει. Ο αθεϊσμός δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι συνέπεια συγκεκριμένης νοοτροπίας.

ΕΚΤΑΚΤΟ! Η ανυπαρξία του Θεού (ή Ανώτερης Δύναμης) ΔΕΝ έχει αποδειχτεί!

Ξέρω ότι στενοχωριέσαι γιατί για κάποιο λόγο έπρεπε να το τρίψεις στη μούρη της κυρά-Μαριγούλας απ’ το μπακάλικο ότι ζει σε ένα ψέμα. Μην αποθαρρύνεσαι όμως. Αν ο ένθεος φίλος σου έχει το θράσος να στο πετάξει ως επιχείρημα πες του ότι επίσης δεν είναι αποδεδειγμένο ότι ΔΕΝ ζούμε σε εικονικό κόσμο που έχει παραχθεί από την παραισθησιογόνα κλανιά ενός λαχανοκίτρινου αρμαντίλλο.

Μήπως να ενωθούμε;

Στις περισσότερες έρευνες που έχουν ως στόχο να αποτυπώσουν τις θεολογικές πεποιθήσεις της κοινής γνώμης, οι ερωτηθέντες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: σε αυτούς πιστεύουν στο Θεό, σε αυτούς που πιστεύουν (αόριστα) σε μια «ανώτερη δύναμη» και σε αυτούς που δεν πιστεύουν σε τίποτα. Σε ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Αυστρία, η Γερμανία, το Βέλγιο, το Ην. Βασίλειο, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Σουηδία, η Δανία, η Νορβηγία κι η Ελβετία το ποσοστό της «καθαρής» πίστης στο Θεό είναι μικρότερο από το άθροισμα των άλλων δύο απαντήσεων. Οπότε, το συμπέρασμα είναι αρκετά απλό: στην πλειοψηφία τους, οι πολίτες των προηγμένων κρατών της Δύσης έχουν γυρίσει την πλάτη τους στα Ιερά κείμενα. Κοινώς, μπορεί να μην είναι άθεοι, είναι σίγουρα όμως άθρησκοι (Είμαστε πολλοί – είμαστε Ανεξάρτητοι – είμαστε Ευρωπαίοι).

Φανατικός άθεος: αντίφαση ή υποπερίπτωση;

Πότε «δικαιούμαστε» να κοροϊδέψουμε έναν πιστό; Αν τον κοροϊδέψεις π.χ. επειδή προσεύχεται είσαι απλά σκατόψυχος. Αν όμως μιλάμε για έναν τύπο ο οποίος το παίζει υπέρμαχος του ορθολογισμού και των επιστημών αλλά ταυτόχρονα επιμένει σθεναρά στην αλήθεια των Γραφών, τότε βουρ στον πατσά. Σου προσυπογράφω ότι δεν πρόκειται να αλλάξει άποψη αλλά, όπως και να το κάνουμε, έχεις κι εσύ δικαίωμα να εκτονώνεσαι πού και πού!

Δεν είναι όλοι οι ένθεοι «εχθροί» - Δεν είναι οι πιστοί όλων των θρησκειών εξίσου επικίνδυνοι

Έστω ότι τα χειρότερα παραδείγματα χριστιανών είναι εκείνοι οι τύποι στις Η.Π.Α. που, όντας σούπερ-ντούπερ σκληροπυρηνικοί, πηγαίνουν σε κηδείες γκέι στρατιωτών και δηλώνουν την ικανοποίησή τους για το θάνατό τους και συνεχίζουν λέγοντας ότι θα καίγονται στην Κόλαση (well… duh!). Όμως, ακόμα κι αυτός ο βλάχος από την Αλαμπάμα μοιάζει σαν άβγαλτη, σπασικλοειδής, δωδεκάχρονη παρθενόπη μπροστά στους φανατικούς ισλαμιστές. Ξέρω ότι ο μέσος Έλληνας άθεος δεν αντέχει να κάνει διακρίσεις και ούτε θα κάτσει να ακούσει τα επιχειρήματά μου, αλλά ας του πω το εξής: θυμάσαι εκείνες τις εικόνες που πόσταρες στο facebookμε τα ρητά του Ντόκινς, του Χάρις και του Χίτσενς και ξεχείλιζες από αυταρέσκεια; Για ψάξε λίγο πώς έχουν τοποθετηθεί και οι τρεις επί του θέματος και μετά τα ξαναλέμε.

Χίτλερ και Στάλιν

Ας κόψουν οι πιστοί την αφελή καραμέλα «τα μεγαλύτερα εγκλήματα τις Ιστορίας τα έκαναν άθεοι», αναφερόμενοι κατά βάση στους δύο ηγέτες. Ναι, ήταν άθεοι, αν και χειρίστηκαν (ειδικά ο Χίτλερ) προς όφελός τους το ζήτημα της πίστης. Και τι έγινε; Ξέρετε τι άλλο ήταν; Μουστακαλήδες. Εγώ εκεί πιστεύω ότι εδράζεται το πρόβλημα. Κολλούσαν συνεχώς οι τροφές στις τρίχες. Ε, πόσο να αντέξουν; Άνθρωποι ήταν κι αυτοί (περίπου). Για κακή τύχη των θρησκόληπτων φίλων μας δεν υπάρχει καμία γραμμή που να συνδέει τα εγκλήματα που έκαναν με την έννοια του αθεϊσμού. Για έναν πάρα πού απλό λόγο: Για να υπάρξει μια τέτοια γραμμή θα πρέπει στη μία άκρη να υπάρχει συγκεκριμένο δόγμα που να πρεσβεύει ή να διδάσκει σύνολα κανόνων ή/και συμπεριφορών. Ο αθεϊσμός όμως είναι το ακριβώς αντίθετο. Η απουσία ενός τέτοιου δόγματος και η αντικατάστασή του με μια ατομική ηθική. Αν αυτή η ηθική είναι ανάλογη με αυτή των Σταλινοχιτλέρηδων φταίει αποκλειστικά και μόνο το άτομο.